หลังเลิกเรียน ซูโม่และเหยียนจิ่วซีตรงไปหาหลี่ถงทันที กาเม่ยเล่อจัดเตรียมห้องทำงานให้หลี่ถงโดยเฉพาะ หน้าประตูมีป้ายแขวนอยู่ บนป้ายเขียนตัวอักษรใหญ่ห้าตัวว่า——สำนักงานมหา'ลัยชิงหัว!
"เอาจริงนะ ดูดีใช้ได้เลย!" ซูโม่มองป้ายบนประตู มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
เหยียนจิ่วซีปิดปากหัวเราะคิกคัก อธิบายเสียงเบาว่า "เสี่ยวโม่ จริง ๆ แล้วตอนแรกกาเม่ยเล่อไม่ได้จัดห้องทำงานให้อาจารย์หลี่ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดเรื่องที่ห้องสมุดขึ้นน่ะ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก กาเม่ยเล่อเลยจัดห้องทำงานให้อาจารย์หลี่หนึ่งห้อง"
"โอ้?"
ซูโม่ไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ ได้ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดติดตลกไปครึ่งหนึ่งว่า "งั้นตามที่เธอพูด อาจารย์หลี่ต้องขอบคุณฉันสินะ?"
"ขอบคุณนาย?"
เห็นท่าทางหลงตัวเองของซูโม่ เหยียนจิ่วซีอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขา หัวเราะเบา ๆ ว่า "งั้นเก่งจริงก็ไปพูดต่อหน้าอาจารย์หลี่ตอนนี้เลยสิ ดูซิว่าอาจารย์จะมีปฏิกิริยายังไง?"
"ไม่ดีกว่า"
ซูโม่หัวเราะแห้ง ๆ "ถ้าฉันพูดแบบนั้นจริง อาจารย์หลี่ได้ตีฉันตายแน่!"
"ไม่ตีหรอก"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะร่วน พูดหยอกเย้าว่า "ตอนนี้นายเป็นสมบัติล้ำค่าของมหา'ลัยชิงหัว ต่อให้อาจารย์หลี่โกรธแค่ไหนก็ไม่ตีนายตายหรอก อย่างมากก็ตีแค่เกือบตาย"
ซูโม่: "……"
เรื่องนี้คุยต่อไม่ได้แล้ว ซูโม่ยกมือเคาะประตูเบา ๆ