ชานเมืองหลินไห่
บนสนามบินลับแห่งหนึ่งจอดเครื่องบินโดยสารขนาดเล็กใช้งานเฉพาะไว้ลำหนึ่ง เบื้องหน้าเครื่องมีคนยืนเรียงราบกันเป็นร้อยคน ชุดของพวกเขาส่วนใหญ่ค่อนข้างเป็นเอกภาพ ล้วนเป็นชุดผ้าสีเทาเรียบกับกระโปรงสีดำ มีเพียงไม่ถึงสิบคนที่แต่งตัวตามใจฉัน
เทียนเป่ย์ยืนอยู่หน้าฝูงชน เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "ก่อนมาผมกับทุกคนแบ่งหน้าที่กันไว้แล้ว ไม่พูดเยอะ กลับไปที่ของตัวเอง ทำงานของตัวเองให้ดี ถ้าเห็นอะไรผิดปกติ รายงานขึ้นทันที เข้าใจไหม?"
"เข้าใจ!"
"ลงมือ!"
เสียงคำสั่งจบลง เงารีบวิ่งพร่าไปทั่ว ไม่นานทีมคนหกร้อยกว่าคนก็เหลือแค่พวกที่แต่งตัวตามใจไม่กี่คน
ถูกต้อง คนกลุ่มนี้ก็คือสมาชิกกลุ่มมังกร
สมาชิกกลุ่มมังกรอยู่ในการดูแลของหลงอี้ แต่ครั้งนี้หลงอี้ไม่ได้มา เพราะเขาต้องไปคุ้มกันความปลอดภัยของประธานาธิบดี หัวหน้าทีมรอบนี้คือหลงเอ้อร์
หลงเอ้อร์เอาไม้จิ้มฟันคาบไว้ในปาก เดินมาหาเทียนเป่ย์อย่างเรื่อยเปื่อยไม่เอาจริงเอาจัง โอบไหล่เขาแล้วเสียดสียิ้ม ๆ ว่า "เสียวเป่ย์ ไม่เจอกันหลายวัน ยิ่งดูยิ่งมีกิริยาเจ้าสำนักเลยนะ ไม่เลว ไม่เลว"
เทียนเป่ย์: "..."
เรื่องหลงเอ้อร์นี่ เขาไม่ถูกชะตาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
แต่ก็ทำอะไรหลงเอ้อร์ไม่ได้เลยแม้แต่นิด
เพราะหลงเอ้อร์เป็นสมาชิกกลุ่มมังกร กับอันฮื่อเรื่องไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด แถมถ้าเทียบฝีมือกัน สองคนก็สูสีกันพอ ๆ กัน ใครก็ทำอะไรใครไม่ได้