ปล่อยจรวดสำเร็จ
คืนวันนั้น ซูโม่พาคณะคนในสถาบันเทคโนโลยีอวกาศไปกินข้าวหรูหรากันสังโล่
หลายวันมานี้ ทุกคนได้เวลาพักไม่ถึงวันละ 5 ชั่วโมง
รีบกันสุดชีวิต ก็เลยได้เวลาเสร็จทัน
ส่วนประมุขกับท่านเฉินด้วยฐานะที่ต่างกัน ไม่ได้เข้าร่วมงานฉลองครั้งนี้
ส่วนเหยียนจิ่วซีก็เพราะไม่ชอบบรรยากาศครึกครื้น จึงไม่มาเช่นกัน
และแล้วก็ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ
ซูโม่เมาสุดๆ
ไม่ใช่เพราะเขาอยากเมาหรอก แต่เพราะคนในสถาบันเทคโนโลยีอวกาศจับตัวเขาไว้แล้วรินเหล้าใส่ไม่ยั้ง
ยอดแก้วของเขาก็ไม่ได้สูงอยู่แล้ว ไม่นานนักสายตาก็เริ่มเห็นภาพซ้อน
……
เช้าวันรุ่งขึ้นช่วงสิบโมงกว่า ซูโม่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
ลุกขึ้นนั่งอย่างงงงวย แล้วก็นั่งเหม่อลอย
เห็นภาพนี้ เหยียนจิ่วซียิ้มบางๆ ไม่รบกวนซูโม่ นั่งอยู่บนเก้าอี้มองเขาเงียบๆ
เหม่อไปหลายนาที ซูโม่ถึงได้ค่อยๆ ได้สติ สบตากับเหยียนจิ่วซี แล้วพูดอย่างอึดอัด "สาว ฉันเมื่อคืนกลับมาได้ยังไงนะ"
"ถูกคนแบกกลับมา"
ซูโม่ "......"
อายชะมัด!
เขา... ใครๆ ก็รู้จัก... เอ๊ะ พูดไปก็เปล่าประโยชน์แล้วนี่หว่า?
เฮ้อ ดื่มแล้วเสียงานจริงๆ!
ได้กลิ่นแอลกอฮอล์หอมกรุ่นจากตัวเอง ซูโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เหยียนจิ่วซีลุกขึ้นหยิบชุดเสื้อผ้าที่เตรียมไว้แล้ววางลงในมือของซูโม่ เอ่ยเบาๆ "ไปอาบน้ำก่อนเลย มีข้าวต้มด้วย เดี๋ยวค่อยกินสักหน่อย ต่อไปอย่าดื่มเยอะขนาดนั้นอีกนะ มันทำร้ายกระเพาะ"
มองสาวงามตรงหน้าที่อ่อนโยนราวกับสายน้ำ หัวใจของซูโม่อุ่นวูบ พลิกตัวกดเหยียนจิ่วซีลงใต้ตัว ดวงตาเปล่งประกายร้อนแรง