"เอ๊ะ ๆ——"
ซูโม่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินครึ่งหลังของประโยคหว่างโยว แล้วถามด้วยความสงสัย "บ้านเธอฮวงจุ้ยไม่ดีหรือยังไง?"
"พี่สาวคะ อย่าทำขนหัวลุกกับคนสิ!"
"ใครจะเป็นพี่สาวของแก ฉันเองยัง—"
ประโยคยังพูดไม่จบ หว่างโยวก็เหมือนมีอะไรคาอยู่ในคอ
ซูโม่อายุแค่ยี่สิบ เรียกเธอว่าพี่ ก็ดูจะถูกต้องแล้วจริง
แต่...
พูดจริงก็จริง แต่มันฟังไม่ขึ้นเฟ้ย!
"หืมมม!"
หว่างโยวกอดอกทั้งสองข้าง ส่งสายตารำคาญใส่ซูโม่เต็มที่
"ฉันจะขู่แกทำไมล่ะ มันมีประโยชน์อะไรกับฉัน?"
"ไม่ดียังไงล่ะ?"
เห็นว่าหว่างโยวไม่ได้ล้อเล่น ซูโม่ก็เกิดอารมณ์อยากรู้ คิ้วเลิกขึ้นทันที "เล่าให้ฟังหน่อยสิ?"
หว่างโยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอดใจถอดหายใจเบา ๆ
"ตอนฉันยังเด็กมาก แม่ก็เสียไปแล้ว หลายสิบปีมานี้ พ่อก็เคยมีผู้หญิงที่เขาชอบ แถมไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย แต่ไม่ว่าจะคนไหน ก็ไม่มีใครได้เดินเข้าหอบานกับเขาเลยสักคน แกรู้ไหมว่าทำไม?"
"ไม่รู้"
ซูโม่ส่ายหน้า
หน่วยเลย ยะไม่ใช่เซียนสักหน่อย
จะไปรู้ได้ยังไง?
หว่างโยวเล่าเบา ๆ "ก็เพราะว่าทุกคนที่ตามพ่อฉันกลับมาที่บ้าน พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ก็จะตายอย่างอธิบายไม่ได้ สิบกว่าปีมานี้เกิดขึ้นมาแล้วถึงสามครั้ง"
"เรื่องนี้ทำให้พ่อฉันถูกกรมรักษาความสงบเชิญตัวไปสอบสวนเป็นเดือน ๆ แต่สืบไปสืบมา สามคนนั้นก็เสียชีวิตเพราะอวัยวะภายในเสื่อมโดยธรรมชาติล้วน ๆ เฮ้อ มันก็แหล่มแล้วแหล่ง!"