หลู่หว่างโยวผ่อนลมหายใจยาว แล้วเอ่ยขึ้นเสียงใส “แม้แต่จะเป็นไปได้ แต่การทำแบบนี้จะทำให้เทคโนโลยีอวกาศของเราถูกคนอื่นทิ้งห่างไปเรื่อย ๆ อีกสิบกว่าปี บางที… เราอาจถึงขั้นมองไม่เห็นแม้แต่เงาหลังของเขา”
ซูโม่แสดงความประหลาดใจขึ้นในดวงตา เขาไม่คิดว่าหญิงสาวอย่างหว่างโยวจะมองการณ์ไกลถึงเพียงนี้
ครั้งนี้เขายิ่งมั่นใจขึ้นอีกว่าการให้หว่างโยวเป็นหัวหน้าทีมคณิตศาสตร์คือการตัดสินใจที่ถูกต้อง
รู้สึกได้ถึงสายตาของสองสาว ซูโม่ยิ้มอย่างไม่ฟ้อง สีหน้าเรียบนิ่ง
“ถ้าไม่เข้าร่วม ก็ย่อมมีวิธีอยู่แล้ว”
“วิธีอะไร?”
“ก็สร้างเองสิ”
“……”
“……”
ได้ยินวิธีของซูโม่ ทั้งสองสาวต่างอ้าปากค้าง
ผ่านไปหลายวินาที เหยียนจิ่วซีเป็นฝ่ายแรกที่ได้สติ
อยู่กับซูโม่มานานขนาดนี้ เธอถูกฝึกให้มีใจใหญ่มาตลอด
เรื่องเหลือเชื่อขนาดไหนก็มีโอกาสเกิดขึ้นกับซูโม่ได้ทั้งนั้น
ตอนนี้ได้ยินซูโม่บอกว่าจะสร้างสถานีอวกาศนานาชาติด้วยตัวเอง
ตกใจก็ตกใจ
แต่… ก็ไม่ได้แปลกใจจนรับไม่ได้
แต่หลู่หว่างโยวต่างออกไป เธอจ้องซูโม่ตาค้าง สมองมึนงงไปหมด
สร้างเอง… สถานีอวกาศนานาชาติ?
จะเล่นกันหรือไง?!
“เอาล่ะ คุยกันแค่นี้ก่อน”
ซูโม่ปรบมือเบา ๆ แล้วไม่พูดต่อ
เขาจับมือเหยียนจิ่วซีขึ้น ยิ้มถามว่า “หิวหรือยัง? ไปกินข้าวกันเถอะ”
“ตามใจเธอ”
เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน แฝงความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม
ซูโม่พยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปมองหลู่หว่างโยวที่ยังเผลอไผลอยู่ ถามขึ้นว่า “หว่างโยว จะไปด้วยกันไหม?”
“ไม่ล่ะ”
หลู่หว่างโยวได้สติ ส่ายหัวเบา ๆ