“เลือด…ไม่…ถ่าย!”
คำสี่คำนี้แปลว่าอะไร คนที่อยู่ในห้องต่างรู้กันดีในใจ
การละทิ้งการรักษา!
พอคิดถึงตรงนั้น ไม่ว่าใครก็รู้สึกราวกับมีภูเขาทับอยู่บนอก
เพิ่งจะหาเลือดที่เข้ากันได้เจอ เพิ่งจะเห็นความหวังในการชุบชีวิตซูโม่กลับคืนมา จะปล่อยมันผ่านไปแบบนี้เลยหรือ?
แต่ถ้าไม่ยอมปล่อยล่ะ...
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ทุกคนในห้องประชุมต้องหันไปมองเตียงผู้ป่วยโดยไม่ได้ตั้งใจ พอเห็นใบหน้าน้อย ๆ ไร้เลือดฝาดของเย่ไฉเวยเข้าตา หัวใจของพวกเขาก็สั่นไหวขึ้นมาโดยควบคุมไม่ได้
ข้อสอบชีวิตแลกชีวิต ไม่มีคำตอบที่ถูกต้องเลย!
เมื่อได้ยินการตัดสินใจของแม่ของซู หวงตาของหยานจิ่วซีแดงก่ำ เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลงช้า ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยสีแห่งความสิ้นหวัง
แต่เธอไม่ได้พูดอะไร
ถ้าทำได้ เธอยอมใช้ชีวิตของตัวเองแลกเพื่อชุบชีวิตซูโม่ แม้ต้องตกนรกไม่รู้จบชั่วนิรันดร์ก็ไม่ลังเลเลย!
แต่ชีวิตของเย่ไฉเวย เธอตัดสินใจแทนไม่ได้ และไม่มีอำนาจนั้นด้วย!
จะว่าไปก็คือ ทุกอย่างล้วนเป็นชะตากรรม!
หลังของท่านเชินโค้งลงเล็กน้อย เขาเกี่ยวสติไว้ด้วยลมหายใจเดียว พอได้ยินคำของแม่ของซู สายตาก็มืดครึ้มจะเป็นลมแทบต่อหน้า โชคดีที่ผู้อาวุโสสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รวบตัวเขาไว้ได้ทันเวลา
“เชิน สติหน่อย!”
“นายเหนื่อยเกินไปแล้ว ไปพักเถอะ”
…
ต่อสถานการณ์แบบนี้ ประมุขสูงสุดอึ้งความรู้สึกอึดอัดไว้ในอก แล้วถอนใจยาว: “ชะตาก็ช่างมัน ฟ้าลิขิตก็ช่างมัน!”
พูดจบ เขาพยักหน้าเป็นเชิงสั่งการให้ตู้ชิวเลี่ยงว่า “เลือดถ่ายต่อไม่ได้แล้ว ทางฝั่งนายสู้สุดกำลังเพื่อช่วยเขา แค่นี้”