เลือดไหลออกช้าลงเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเลือดและจี้ภายในร่างของเย่ไฉเวย์ได้สูญเสียไปมากแค่ไหน
ตู้ชิวเลี่ยงงงงวยอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะร้องตวาดทีมงานการแพทย์ทันที "ยืนโง่ทำอะไรกัน! รีบห้ามเลือดสิ!"
"อาจารย์ตู้ ไม่มีประโยชน์แล้ว"
หัวหน้าทีมการแพทย์มองถุงเลือดในมือของเย่ไฉเวย์ สั่นเสียงว่า "เลือดเหล่านี้ตัดขาดชีวิตของผู้หญิงน้อยคนนี้ไปหมดแล้ว ตอนนี้ห้ามเลือดก็สายเกินแก้!"
ไม่ว่าใครก็ตาม เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ขอบตาก็อดรนทนไม่ได้ที่จะแสบร้อน
ประมุขฝืนความเศร้าในใจเอาไว้ ตัดสินใจทันที "เก็บรวบรวมเลือด ช่วยซูโม่!"
"แต่..."
ตู้ชิวเลี่ยงปิดตาลงอย่างเหนื่อยล้าทั้งใจ แล้วเดินไปยืนข้าง ๆ เงียบ ๆ
นับตั้งแต่ประกอบอาชีพแพทย์มาตลอดหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงคำว่า 'สิ้นหวัง' และ 'ไร้ทางสู้' ความรู้สึกนี้ทรมาณเหลือเกิน จนกระทั่งคนอย่างเขาที่มองข้ามเรื่องชีวิตตายมาแล้วก็ยังอยากร้องไห้
"เวยเวย เวยเวย..."
เหยียนจิ่วซีล้มตัวลงข้าง ๆ เย่ไฉเวย์ โอบกอดขาของเด็กสาวเอาไว้ เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด "อย่า... ทำให้พี่ตกใจสิ พี่... ไม่เอาแบบนี้..."
แม่ของซูกับแม่ของเหยียนมองหน้ากันสักครู่ ต่างยกมือปาดน้ำตา แล้วช่วยกันพยุงเหยียนจิ่วซีลุกขึ้นแล้วพาเดินออกไป
"คุณแม่ คุณแม่ซู... ที่เวยเวยเธอ..."
คำที่เหลือ เหยียนจิ่วซีไม่กล้าเอ่ยออกมา