"ท่านหัวหน้า เห็นโพสต์ของอาจารย์ซูบนเวยปั๋วรึยังครับ?"
"โพสต์บนเวยปั๋ว?"
จ้งกั๋วหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเซิ่งจื้อฟานด้วยความงุนงง "ฉันยุ่งจนไม่มีเวลานอนแล้วนะ จะมีเวลาเปิดดูได้ยังไง"
"ท่านหัวหน้า ลองเข้าไปดูเถอะครับ"
นักคณิตศาสตร์ระดับสองที่ยืนอยู่ข้างกายเซิ่งจื้อฟานเอ่ยเตือน "คือว่า... อาจารย์ซูโยนความผิดทั้งหมดให้พวกเรากรมศึกษาธิการตี้ตูซะหมดแล้วน่ะสิ!"
หน่ายใจ ขื่นขม ปวดหัว...
เรื่องสถานะแล้วเนี่ย ซูโม่เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้า จะว่าเขาเป็นหลักชัยของเซี่ยกั๋วเลยก็ไม่เกินไป จากงานแถลงสิทธิบัตรครั้งนี้ก็พอมองออก
ซูโม่แม้อายุยังน้อย แต่กลับยืนหยัดอยู่แถวหน้าได้แล้ว!
ทว่า บุคคลระดับนี้เขาทำเรื่องแบบนี้ลงได้ยังไง?
โยนความผิด?
แถมวิธีการโยนเนี่ย...สุดยอดมาก...
พวกเขารู้ดีว่าข้อสอบเกาเข่าวิชาคณิตของซูโม่ยากขนาดไหน ปีนี้นักสอบตี้ตูล่มสลายเป็นแถวแน่ นักสอบต้องโวยวายกันระงมเป็นธรรมดา
ถึงตอนนั้น ทั้งกรมศึกษาธิการตี้ตูและซูโม่ไม่มีใครรอด ต่างก็เป็นเป้าให้เด็กตี้ตูสาปส่งกันทั้งคู่
แต่ซูโม่กลับโยนบาปทั้งหมดไปที่กรมศึกษาธิการฯ เสียก่อน ตนเองถอยออกมายืนตบมือเชียร์อย่างสุขใจ
นี่มัน... หน้าด้านสุดๆ!
อยากจะพูดให้สาแก่ใจก็ทำไม่ได้ ติดที่สถานะของซูโม่เป็นถึงผู้บังคับบัญชา ไม่มีใครกล้าปริปาก
นักคณิตศาสตร์ที่ขึ้นทะเบียนในเซี่ยกั๋วจะถูกรวมเข้าคณะคณิตศาสตร์โดยอัตโนมัติ ไม่ว่าคุณจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม
และด้วยที่ซูโม่เป็นอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของคณะคณิตศาสตร์ ระดับเดียวกันกับเหอกวงเหวิน ทั้งหกคนรวมถึงเซิ่งจื้อฟานจึงได้แต่โกรธลมแทบจับแต่ไม่กล้าเอ่ย!