“ห้องนี้น่ะ เธอไม่เข้าไปมานานแค่ไหนแล้ว”
เมื่อถูกซูโม่ถามแบบนั้น หว่างโยวก็อึ้งงันค้างไปชั่วขณะ
สีหน้าเธอแสดงความระลึกถึงอดีต ผ่านไปเกือบ 5 วินาทีเต็ม ๆ ก่อนจะตอบกลับมาว่า “ประมาณหลายปีแล้วล่ะที่ไม่ได้เข้าไป”
“ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น ฉันกับพ่อไม่ได้เข้าไปในห้องนอนห้องนี้อีกเลย ปกติก็แค่จ้างแม่บ้านมาทำความสะอาด”
ดวงตาของหว่างโยวเต็มไปด้วยความงุนงง “เอ๊ะ ถามทำไมล่ะ”
“ถามเล่น ๆ ไง”
ซูโม่พยักหน้าเบา ๆ ในใจเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว น้ำเสียงจึงสบาย ๆ ว่า “ใต้พื้นห้องนอนห้องนี้มีบางอย่างซ่อนอยู่”
หว่างโยวตาโตจนแทบหลุดโพรง ตกใจร้อง “อะไรนะ?!”
ใต้ดินมีบางอย่าง?
จริงเหรอเนี่ย?
นี่มัน…ขนลุกชะมัด!
เธอโตมาในบ้านหลังนี้ตั้งแต่เล็ก ๆ แล้วดันมาได้ยินว่าใต้ดินมีบางอย่างซ่อนอยู่ แถมดูท่าจะเป็นของสกปรกอะไรสักอย่าง ในใจตอนนี้เลยตกใจสุด ๆ ไปเลย
หยันจิ่วซีที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกได้ยินเสียงจึงเดินตามมา เมื่อเห็นทั้งสองยืนเผ่นหน้าเผ่นหลังกันอยู่ เธอก็ถามด้วยความสงสัย “เสี่ยวโม่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไรหรอก”
ซูโม่ชำเลืองมองหว่างโยวอย่างไม่พอใจ
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ไม่เล่าให้ผู้หญิงคนนี้ฟังตั้งแต่แรกก็ดี
หยันจิ่วซีไม่ใช่โง่ ย่อมไม่เชื่อคำโก้เก๋ของซูโม่แน่นอน เธอจึงขู่เบา ๆ ว่า “ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ๆ รีบเล่าเดี๋ยวนี้เลยนะ”
ซูโม่ตบหน้าผากตุบหนึ่งที แล้วขยิบตาให้หว่างโยว “ลู่หว่างโยว เรื่องนี้เธอเป็นคนเปิดเอง งั้นเธออธิบายให้เสี่ยวซีฟังเองแล้วกัน ฉันขอออกไปธุระแป๊บนึง”
พูดจบ เขายกมือลูบศีรษะหยันจิ่วซีเบา ๆ พลางพูดเสียงอ่อนโยน “มีอะไรสงสัยก็ไปถามหว่างโยว อยู่บ้านให้ดี ๆ นะ ฉันกลับมาเร็ว ๆ นี้”