ไป่ชุนจุนถูกขัดคอจนพูดไม่ออก
บังคับแม่งเลย มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!
ไจ๋หงลี่คือคนที่เขาปั้นมากับมือ ทั้งลูกน้องตัวเก่งและศิษย์ตัวเอง
กระทั่ง ไป่ชุนจุนยังยื่นเรื่องขึ้นไปขอให้พัฒนาไจ๋หงลี่เป็นตัวเลือกตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยและพัฒนามาแล้ว
และไจ๋หงลี่ก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ผลงานดีเด่นทุกด้าน ผ่านการประเมินจากองค์กรอย่างสวยงาม
เพียงแต่ ไป่ชุนจุนไม่ชอบนิสัยของไจ๋หงลี่เลยสักนิด
เจ้าเด็กนี่ ได้ทีไรก็เถียงหน้าเขา ไม่เคยจะเก็บหน้าให้ผู้อำนวยการอย่างเขาสักนิด
ตรงนี้แหละ สิบกว่าปีมาแบบนี้เลย
"เจ้าเด็กบ้านี่ รอเลยนะเจ้า!"
ไป่ชุนจุนจี้หน้าไจ๋หงลี่เขม่น ๆ ว่า "รอให้ฉันเกษียณก่อน ถ้าไม่เหวี่ยงแกสักรอบ ฉันไม่เป็นคน!"
"ท่านเป็นผู้อำนวยการ จะเหวี่ยงผมเมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว ไม่ต้องรอเกษียณหรอก"
คำพูดของไป่ชุนจุน ไจ๋หงลี่ไม่เอามาคิดด้วย
หลายปีมานี่ สำนวนแบบเดิมเขาฟังจนหูหนวกไปหลายรอบแล้ว
"เฮ้!"
โกรธสุดขีดกลับกลายเป็นหัวเราะ ไป่ชุนจุนว่า "เหวี่ยงตอนนี้? นั่นไม่ได้!"
"เหวี่ยงตอนนี้ คนอื่นจะว่ากูใช้อำนาจฐานะกดเจ้า เจ้าไปฟ้องขึ้นข้างบนเมื่อไหร่ กูโดนด่าแน่ ๆ"
แต่ถ้ารอเกษียณแล้วค่อยเหวี่ยง ไม่มีใครมายุ่งกับฉันแล้ว ตอนนั้นฉันเท่ากับเหวี่ยงลูกศิษย์ตัวเอง แม้แต่ประมุขกับท่านเฉินก็ไม่มีสิทธิ์มาว่า!
รอบนี้เจ้าหนีไม่รอดหรอกเจ้าเด็กบ้า ใครให้แกล้งเถียงฉันทั้งวัน!