เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าผู้แทนต่างมองหน้ากันเอง เงียบกริบอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ผู้แทนประเทศซากุระจะยกมือขึ้นก่อน
“ฉันไม่มีปัญหา”
“เห็นด้วย!”
“เห็นด้วย!”
…
เมื่อเห็นมีคนออกมาเปิดทาง ผู้แทนที่เหลือก็รีบยกมือเห็นด้วยกันทั้งหมด
ไม่ช้า 142 คนก็ลงคะแนนเห็นด้วย ส่วนที่เหลืออีก 4 คนยังลังเลไม่ตัดสินใจ แถมล้วนเป็นผู้แทนของประเทศชั้นนำทั้งสิ้น
ชัดเจนว่าเงื่อนไขที่ซูโม่ให้มานั้น พวกเขาไม่พอใจเอาเสียเลย
ตรงกันข้ามกับประเทศเล็ก ๆ ที่ง่ายต่อการทำให้พอใจ สายตาทั้งสี่คนพร้อมกันมองไปที่อเล็กซ์แถวหน้าสุด
อเล็กซ์รับรู้ถึงสายตาของทั้งสี่ มุมปากจึงแห้งผากขึ้นมาเล็กน้อย
มาถึงขั้นนี้แล้ว ชะตาก็ชี้ขาดไปแล้ว แม้พวกเขาห้าคนจะคัดค้าน ผลลัพธ์สุดท้ายก็ไม่เปลี่ยนแปลง
“ฉันเห็นด้วย!”
เมื่ออเล็กซ์ยกมือแสดงจุดยืนแล้ว ที่เหลืออีกสี่คนก็จำใจแสดงจุดยืนตาม
เช่นนั้น ผ่านเอกฉันท์!
กับผลลัพธ์นี้ ในใจซูโม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก แต่บนใบหน้าก็ยังเรียบเย็นไร้อารมณ์เช่นเดิม มองไม่ออกเลยว่ามีความรู้สึกผันผวนแม้แต่น้อย
“ดี เมื่อทุกท่านยอมรับเงื่อนไขของผมแล้ว ต่อไปผมจะให้เวลาหนึ่งชั่วโมง พอความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างประเทศต่าง ๆ กับประเทศของเราฟื้นฟูแล้ว จะเริ่มแบ่งโควต้าทันที”
คำพูดนี้ออกมา ผู้แทนจำนวนมากต่างสูดกลิ่นอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดาได้ทัน
โควต้าเป็นซูโม่คนเดียวที่ตัดสิน นั่นแปลว่าตอนนี้ต้องรีบสานสัมพันธ์ให้สนิทกับซูโม่โดยเร็ว