ในความมืดมิดไร้แสงสว่าง
สติของซูโม่ตื่นขึ้นแล้ว แต่เขากลับไม่สามารถหลอมรวมเข้ากับร่างกายตัวเองได้ หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง เขาจึงได้แต่เลือกถามสถานการณ์กับเสี่ยวโม่น้อยก่อน “เสี่ยวโม่น้อย ตอนนี้ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?”
สิ้นเสียง ในความมืดก็มีเด็กตัวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ร่างเปล่งแสงสีขาวสว่างไสว ซูโม่มองไปสองสามที ก็ต้องตกใจที่พบว่าเด็กตัวเล็ก ๆ นี้หน้าตาคล้ายกับตัวเองอย่างมาก เขาชี้ไปที่เด็กคนนั้นอย่างประหลาดใจแล้วถามว่า “นี่...นี่คือเสี่ยวโม่น้อยเหรอ?”
เด็กตัวเล็ก ๆ พยักหน้า พูดอย่างจนใจว่า “ท่านโฮสต์เพิ่งรู้จักฉันวันนี้หรือไง? จะตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“บ้าสิ ก็ต้องตกใจสิ!”
ซูโม่มุมปากกระตุก กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “แล้วทำไมตอนนี้ฉันถึงตื่นไม่ได้ล่ะ? ทั้งที่สติฉันก็ตื่นแล้ว ทำไมถึงถูกขังอยู่ในร่างกายตัวเองได้?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเสี่ยวโม่น้อยก็แสดงแววจนใจเล็กน้อย เอ่ยอธิบายว่า “จริง ๆ แล้วทั้งหมดนี้โฮสต์ก็ทำตัวเองทั้งนั้น คุณกินผลไม้เสริมพลังร่างกายไปทีเดียวห้าลูก ทำให้เซลล์ในร่างกายตอนวิวัฒนาการเกิดภาระหนักเกินไป”
“ตอนนี้โฮสต์รู้สึกไหมว่า ร่างกายของคุณกำลังต่อต้านสติของคุณ?”
“ใช่ ฉันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ”
ซูโม่ถามว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ต่อให้ร่างกายมีภาระ แต่มันจะไปต่อต้านสติได้ยังไง?”
สำหรับสถานการณ์แบบนี้ พูดตามตรง เขาก็รู้สึกใจคอไม่ดีเหมือนกัน
นี่ตัวเองจะเล่นจนตายไปเลยไหมเนี่ย?