ซูโม่ที่นอนอยู่บนเตียงใบหน้าซีดเซียว ไร้สีเลือดแม้แต่น้อย
เหยียนจิ่วซีรีบมาที่ข้างเตียง เอ่ยเรียกเบาๆ สองสามครั้ง "เสี่ยวโม่ เสี่ยวโม่..."
ไม่มีเสียงตอบรับ
หากไม่ใช่เพราะซูโม่ยังมีลมหายใจแผ่วเบาพิสูจน์ว่าเขายังมีชีวิต เหยียนจิ่วซีคงพังทลายไปแล้ว เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตอนที่แยกกันเมื่อวาน ซูโม่ก็ยังสบายดีไม่ใช่หรือไง?
ทำไมแค่ข้ามวัน ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
เหยียนจิ่วซีตรวจดูร่างกายของซูโม่ ไม่พบบาดแผลอะไร ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าผิวของซูโม่ยิ่งเนียนละเอียดขาวผ่อง ไม่รู้ว่าใช่ภาพลวงตาหรือเปล่า แม้แต่รูปร่างก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ดูโปร่งสูงขึ้น กระชับขึ้น ดูไม่เหมือนหุ่นที่เด็กนักเรียนควรจะมีสักเท่าไหร่
แต่เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ หลังจากตรวจร่างกายซูโม่เสร็จ เธอก็โทรเรียก 120 โดยตรง สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องยืนยันอาการบาดเจ็บของซูโม่ให้แน่ชัด
หาสาเหตุที่ทำให้เขาหมดสติไม่ฟื้น
"ฮัลโหล สวัสดีครับ ที่นี่มหา'ลัยชิงหัว..."
............
โรงพยาบาลตี้ตู
หน้าห้องตรวจเต็มไปด้วยผู้คน ที่ทางแยกไกลออกไปยังมีทหารยืนรักษาการณ์อยู่หลายนาย
"คุณเหยียนจิ่วซี เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หลี่เหรินฮุยหอบแฮ่กๆ วิ่งมาถึงหน้าประตูห้องตรวจ เห็นเหยียนจิ่วซีนั่งอยู่ที่ม้านั่งตรงทางเดิน ก็รีบถาม "ซูโม่เป็นอะไรไป?"
"อะแฮ่ม—"
ท่านเฉินมองเหยียนจิ่วซีที่เต็มไปด้วยความกังวล อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน "สาวคนนี้ก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน เธอก็อย่าถามเลย คอยอย่างอดทนก็พอ"