บนผืนทะเล เปลวเพลิงก้อนหนึ่งที่กำลังเคลื่อนที่กำลังแล่นเข้ามาอย่างช้า ๆ
ถึงแม้จะมองไม่เห็นสภาพข้างในชัดนัก แต่เมื่อระบบขับเคลื่อนยังทำงานอยู่ปกติ แปลว่าถึงตัวเรือจะได้รับความเสียหาย ก็คงเสียหายไม่มาก
แต่...
นี่มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นกำลังรุนแรงที่สุดของทั้งกองเรือ!
นายพลคนหนึ่งตาค้าง เพ่งมองเรือโมซีที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ "นี่มันเวทมนตร์หรือเปล่าเนี่ย?"
"เงียบ!"
ใบหน้าของยูสตาสเคร่งขรึม ขบฟันพูดว่า "หยุดยิง!"
เมื่อเรือโมซีแล่นเข้ามาใกล้กองเรือเรื่อย ๆ ถ้ายังยิงต่อ คลื่นระเบิดจะสร้างความเสียหายให้กองเรือตัวเองแทน
ตอนนี้ระยะห่างระหว่างสองฝ่ายเหลือไม่ถึงครึ่งไมล์ทะเล ในฐานะจอมพลระดับ 9 ของประเทศต้าหยาง ยูสตาสมีความสามารถควบคุมสนามรบสูงมาก เขารู้ดีว่ากองเรือตอนนี้จมเรือลาดตระเวนของเซี่ยกั๋วไม่ได้อีกแล้ว
"จอมพลครับ จะหยุดยิงจริง ๆ เหรอครับ?"
"พูดเวิ่นเว้ออะไร!"
ยูสตาสแกว่งแขนเสื้อกว้าง ๆ "รีบไปสั่งการเดี๋ยวนี้!"
"รับทราบ!"
ภายใต้การควบคุมของระบบรวม เส้นกระสุนที่รุนแรงที่สุดก็เงียบสนิทลงในพริบตา แสงเพลิงขนาดมหึมาบนทะเลจางหาย ควันดำลอยกระจายทั่วบริเวณ
ทันใดนั้น ผิวน้ำทั้งหมดก็ถูกคลุมด้วยควัน
ลมทะเลพัดผ่านเป็นระลอก ๆ ควันค่อย ๆ จางบางลง ทัศนวิสัยกลับมาชัดเจน
ต้องรับการทิ้งระเบิดเต็มกำลังจากกองเรือต้าหยางเกือบ 5 นาที ตามสามัญสำนึกแล้ว ต่อให้เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินก็รับไม่ไหว แม้เรือลาดตระเวนของเซี่ยกั๋วจะมีโล่พลังงานโปร่งใสลึกลับนั่น แต่ตัวเรือควรจะเสียหายบ้างไม่มากก็น้อย