“จอมพล แบบนี้มันไม่ค่อยเหมาะสมนะครับ?”
แค่ได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของยูสตาสก็ดุดันขึ้นทันที ทั้งตัวแผ่อำนาจออกมาโดยไม่ต้องโกรธ “ใครเป็นจอมพลกันแน่? ตอบฉันมา หน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ของทหารคืออะไร!”
นายทหารที่เพิ่งออกปากเมื่อครู่รีบหดคอ หน้าซีดเผือดในพริบตา แล้วกรี๊ดลั่นเสียงแตก “ฝ่าบัญชาการ!”
“งั้นก็ไปทำมาสิ!”
“ครับ จอมพล!”
เมื่อเรือโม่ซีแล่นเข้าใกล้กองเรือต้าหยางจนเหลือระยะเกือบหนึ่งไมล์ทะเล ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าบนกองเรือต้าหยางเริ่มชาร์จพลังงานพร้อมกันทั้งหมด ก้อนพลังงานสีดำปรากฏขึ้นอีกครั้ง แถมคราวนี้พลังงานภายในก็หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม มองจากไกล ๆ ราวกับเวทมนตร์เลยทีเดียว
ในห้องประชุม
“อ๋อ ถึงเวลาเล่นการ์ดลับซักทีสินะ?”
ซูโม่จ้องภาพบนจอ มุมปากเชิดขึ้นเบา ๆ แล้วบ่นพึมพำกับตัวเองว่า “เสียดายนะ ที่พวกแกมาเจอกับฉัน คิดจะขู่เรือโม่ซีด้วยอาวุธพลังงานแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ แค่นี้เหรอ? ดูถูกฉันซูโม่เกินไปแล้ว!”
ไม่แม้แต่จะปรับแนวรบสักนิด ปล่อยให้เรือโม่ซีเดินหน้าต่อไปตามคำสั่งเดิม
เวลาชาร์จพลังงานของปืนแม่เหล็กไฟฟ้าสั้นมาก แต่คราวนี้กินเวลายาวเกือบครึ่งนาทีเต็ม
ตอนนี้ระยะห่างระหว่างเรือโม่ซีกับกองเรือต้าหยางเหลือไม่ถึงหนึ่งไมล์ทะเล ทิศทางพุ่งตรงเข้าหาเรือบรรทุกเครื่องบินเชินเหวินที่อยู่กลางกองเรือ
ในห้องถ่ายทอดสดของเว็บไซต์ระดับนานาชาติ ความเร็วคอมเมนต์วิ่งเร็วจนมองไม่ทัน ถ้าเปิดคอมเมนต์แบบเต็มจอก็ไม่เห็นภาพอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว เห็นแต่ตัวอักษรแน่นเป็นฝูง