“ฉันช่วยได้นะ”
“หะ?”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เย่ชูชิงก็ตาค้างทันที
เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าของเธอก็แดงซ่าขึ้นมาในพริบตา แถมยังแอบชำเลืองมองหยานจิ่วซีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อยู่ช่วง ๆ
ส่วนหยานจิ่วซีนั้น ยิ้มสวยจับใจอยู่เช่นเดิม สีหน้าไม่กระเพื่อมแม้แต่น้อย
เย่ชูชิงกลืนน้ำลายเฮือกอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “อาจารย์ซู ก็… ก็มันไม่ค่อยเหมาะแล้วนี่คะ คุณก็… แต่งงานแล้ว”
“แม้จะชอบคุณมาก ก็ศรัทธาในคุณมาก แต่…”
“เดี๋ยวก่อน”
ไม่ทันที่เย่ชูชิงจะพูดจบ ซูโม่ก็เปิดปากตัดบท แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “คุณเย่ เข้าใจผิดแล้วล่ะ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“อะไรนะ?”
เย่ชูชิงงงเป็นไข่เน่า ตาแทบโต “คุณไม่ได้บอกว่า…”
“จริง ๆ ไม่ใช่ความหมายแบบนั้นจริง ๆ”
ซูโม่ชักจะขัดใจขึ้นมาแล้ว
ความคิดของสาว ๆ เนี่ย ซับซ้อนขนาดนี้เลยเหรอ?
น่ากลัวชะมัด!!!
“ช่วงก่อน ผมไปหนานต้ามา ถ้าจำไม่ผิด สาขาของคุณเย่คือด้านไมโครพลังงานใช่ไหม”
ผ่านการเลียบเลามามากมายขนาดนี้ ซูโม่ตัดสินใจเปิดเผยเป้าหมายที่แท้จริงของวันนี้ซะที
“ผมดูประวัติของคุณมาแล้ว คุณมีพรสวรรค์ด้านไมโครพลังงานสูงมาก แถมยังพูดได้เลยว่า เป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ”
“เรื่องที่ผมก่อตั้งทีมเทคโนโลยี คุณน่าจะทราบแล้ว ตามตรงเลยนะ วันนี้ที่ได้เจอคุณ ผมเองก็แปลกใจมาก ผมเลยอยากถามตัวต่อตัวสักหน่อย ว่าทำไมถึงปฏิเสธคำเชิญของผม?”
หยานจิ่วซีพยักหน้าเบา ๆ จนแทบไม่เห็น เมื่อถึงตอนนี้ เธอถึงจะเข้าใจว่าซูโม่กำลังจะทำอะไร