เมื่อเดินออกจากห้องแว่น
ซูโม่ไม่ช่วยส่ายหัวหัวเราะเบา ๆ วันนี้เขาตั้งใจพาเหยียนจิ่วซีออกมาเดินช้อปปิ้ง ผ่อนคลายกันสักหน่อย
ไม่คิดว่าจะเจอเย่ชูชิงโดยบังเอิญ ถือเป็นความประหลาดใจที่ดีเสียจริง!
ครั้งก่อนที่ไปหนานต้ารับสมัครคน เขาได้อ่านประวัติของเย่ชูชิงแล้วก็จำหญิงสาวคนนี้ได้ไม่ลืม
แน่นอน ไม่ใช่ความห่วงใยแบบหนุ่มสาว หากแต่เป็นความห่วงใยที่มีต่ออัจฉริยะระดับแนวหน้า
จุดเริ่มต้นที่เขาก่อตั้งทีมเทคโนโลยีขึ้นมา ก็เพื่อทุ่มเทวิจัยอาวุธยุคเหนือกาลนานังประเภทต่าง ๆ ใช้เป็นรากฐานในการต่อกรกับอารยธรรมมนุษย์ต่างดาว
และในนั้น เทคโนโลยีด้านไมโครพลังงานคือหัวใจสำคัญ
จะว่าไปก็คือส่วนที่ขาดไม่ได้เลย!
และเย่ชูชิงมีพรสวรรค์โดดเด่นเหนือคนอื่นในสายนี้ ดั่งคำพูดของเหยียนจิ่วซีเมื่อครู่ พรสวรรค์ระดับนี้ ถ้าไม่นำมาใช้ให้เต็มคุณค่า ก็เท่ากับทิ้งของล้ำค่าไปเปล่า ๆ
อัจฉริยะอย่างเย่ชูชิงคนนี้ ซูโม่ขอรับไว้เองแล้ว!!!
ด้านในห้องแว่น
เหยียนจิ่วซีจับมือทั้งสองข้างของเย่ชูชิงไว้ ปลอบโยนเสียงเบา "พี่สาวคะ ทำไมเพิ่งมาร้องไห้เลยล่ะ"
"ถ้าไม่อยากเข้าร่วมทีมเทคโนโลยีของเสี่ยวโม่ ก็ไม่ต้องเข้าก็ได้ ไม่ต้องฝืนตัวเองนะคะ ถ้าเกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ เดี๋ยวช่วยบอกให้เอง"
โชคดีที่ซูโม่ไม่อยู่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นต้องเสียใจจนอยากยกนิ้วให้ภรรยาตัวเองแน่นอน
เขาให้เหยียนจิ่วซีปลอบเย่ชูชิงถูกแล้ว เป้าหมายคือให้เธอใช้โอกาสนี้พูดจาดี ๆ ชักชวน