ชุดราตรีสีขาวล้วน เพชรน้ำค้างสีฟ้าครามประดับอยู่บนหน้าอก งดงามและแจ่มจรัสจับต้องไม่ได้
ชายกระโปรงที่มีรอยย่นซ้อนเป็นชั้น ๆ ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์น่ารักราวกับภูตนางฟ้า ลำคอเรียวละเอียดสวมสร้อยคริสตัลรูปหัวใจ ที่สลักด้วยเกล็ดหิมะเล็กจิ๋วแทบมองไม่เห็น ประกอบกับรองเท้าคริสตัลสีขาวใสอีกคู่
บริสุทธิ์ดุจน้ำแข็ง งามราวกับสรรสร้างโดยธรรมชาติ!
รู้สึกถึงสายตาร้อนแรงนั้น เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ เดินไปยืนข้างซูโม่ คว้าแขนเขาไว้เบา ๆ แล้วขยับตาอย่างซนซ่า "มองฉันแบบนั้นทำไม? จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?"
"ก็...ก็ไม่ใช่"
ซูโม่หัวเราะแห้ง ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังยิ่งกว่าใคร "เมียสวยขนาดนี้ ทำเอาผมไม่อยากพาออกไปรับแขกเหยียบเลย"
"อย่ามาโวยวาย"
เหยียนจิ่วซีตวัดตาใส่ "นายจะผูกฉันไว้ที่บ้านจริง ๆ งั้นเหรอ?"
"อือ"
ซูโม่พยักหน้า "ถ้าเมียยินยอม ก็ไม่ได้ว่าจะไม่พิจารณา เมียสวยขนาดนี้ ผมจะไปให้ใครเขามองได้ยังไง!"
"ปากหวานเจ้าเล่ห์!"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะปร๊ะออกมา แล้วพูดเสียงอ่อนหวาน "เอาน่า รีบออกไปกันเถอะ"
"รับทราบ!"
ซูโม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่เท้าที่เพิ่งก้าวออกกลับหยุดค้าง สายตากวาดไปที่ลำคอขาวของเหยียนจิ่วซี "เสี่ยวซี สร้อยที่ผมให้ไปล่ะ? ทำไมไม่ใส่?"
เหยียนจิ่วซีกัดริมฝีปากเบา ๆ ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี "เสี่ยวโม่ สร้อยอันนั้นมันขี้ริ้วไปน่ะ ฉัน..."
ซูโม่บี้แก้มเหยียนจิ่วซีเบา ๆ แล้วหัวเราะต่ำ ๆ "ไปใส่ซะ"
"ไม่ใส่"
ใบหน้าของเหยียนจิ่วซีเขียนคำว่าปฏิเสธไว้เต็ม ๆ ก่อนจะกอดแขนซูโม่แล้วอ้อนวอน "เสี่ยวโม่ ฉันไม่เอาจริง ๆ นะ ขอร้องล่ะ"