“ผมไม่ได้…”
คนสาวดูอึดอัดใจเล็กน้อย เธอพยักหน้าให้หยันจิ่วซีเบา ๆ “กำไลข้อมือฉันไม่ดูแล้ว คุณดูต่อเถอะ ขอโทษนะ”
“ไม่เป็นไร”
หยันจิ่วซีดึงแขนซูโม่เบา ๆ แล้วกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ผู้ชายคนนี้มันเกินไปแล้ว!”
“ดูกำไลของเธอต่อเถอะ”
ซูโม่ไม่ใส่ใจ เรื่องของตัวเองยังปวดหัวไม่ทันจะหมด จะไปห่วงเรื่องชาวบ้านได้ยังไง
แต่พอสายตาไปเห็นหน้าตาของคนสาว เขาก็สะดุ้งเฮงซวยขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง
ก่อนจะกลับเป็นปกติภายในพริบตา
พนักงานสาวหยิบกำไลออกมาพร้อมเตือน “แขกทั้งสองท่าน กรุณาถือด้วยความระมัดระวังนะคะ”
“ขอบคุณ”
หยันจิ่วซีหยิบกำไลขึ้นมาชูเทียบกับแสงไฟ ใต้แสงไฟนั้นกำไลทั้งเส้นดูใสปิ๊งระยิบระยับ ส่วนเส้นสีเขียวที่แทรกอยู่ข้างในยิ่งเป็นจุดเด่นชวนให้หลงใหล
“เฮอะ!”
ผู้ชายด้านข้างจูงแฟนสาวขึ้นแล้วทำท่าจะเดินออกไป แถมยังไม่วายเม้าท์ต่อ “กำไลเก๋าเก๊แค่นี้ คนโง่เท่านั้นแหละที่จะจ่ายเกินล้านไปซื้อ!”
“เดี๋ยวก่อน!”
ซูโม่ที่เงียบมาตลอดจู่ ๆ ก็เรียกผู้ชายคนนั้นเอาไว้ แล้วยิ้มแฉ่ง “ไม่มีตังก็ไม่มีตังสิ ทำไมต้องพูดให้ฟังดูเลิศรื่อขนาดนั้น?”
“มีตังหรือไม่มีตังไม่สำคัญหรอก สำหรับผู้ชายแล้ว ความกว้างขวางของใจกับวิสัยทัศน์ต่างหากที่สำคัญที่สุด แค่ดูจากการกระทำเมื่อกี้ของนาย วิสัยทัศน์นายแคบชัดเจน แถมใจคอก็แคบไม่ต่างกัน”
พูดจบเขายังขยิบตาให้คนสาวอีกตา พร้อมแนะนำต่อ “ผู้ชายคนนี้ไม่เหมาะกับคุณหรอก คุณหาผู้ชายที่ดีกว่านี้ ที่รักคุณมากกว่านี้ได้สบาย ๆ”