“พูดกันได้ แต่เธอจะหยุดโยกผมให้เป็นได้บ้างไหม”
เหอกวงเหวินกระตุกมุมปาก บ่นพึมพำไม่พอใจ “ถ้ายังโยกอีก เชื่อฉันสิ จะอ้วนให้ดูเลยนะ!!”
“……”
แม็กคลูเรอกลั้นความตกใจในใจไหว ลากดาริลเดินไปด้านข้าง ยิ้มเจตนาร้ายแล้วถามว่า “ยังอยากออกจากคณะคณิตศาสตร์อยู่ไหม”
ดาริล “……”
ออก?
เฮ้อ!
เว้นแต่สมองจะโดนลาเตะ!!!
…………
ในรถ
เหยียนจิ่วซีหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา ตอนนี้เพิ่งบ่ายสามโมง ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง แล้วถามด้วยความสงสัย “เสี่ยวโม่ วันนี้เธอมีเวลามาหาฉันที่คณะคณิตศาสตร์ได้ยังไง”
ปกติซูโม่มักกลับตอนหกโมงเย็น
ทำไมวันนี้ถึงผิดปกติขนาดนี้?
มุมปากซูโม่ยกขึ้นเล็กน้อย พูดเรียบ ๆ “ดูคำพูดเธอสิ การมาหาเธอต้องมีเหตุผลด้วยรึไง”
“ไม่ใช่”
เหยียนจิ่วซีโอบแขนซูโม่ไว้ ซบไหล่เบา ๆ เสียงหวาน “แค่สงสัยน่ะ โครงการสถานีอวกาศนานาชาติยังยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ ยังกับเธอก็……”
“ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้”
ยังไม่ทันเหยียนจิ่วซีพูดจบ ซูโม่ก็เอ่ยขัดขึ้น “เธอแค่ตั้งใจเตรียมสอบนักคณิตศาสตร์ระดับห้าให้ดี ๆ ก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องไปคิด”
“วันนี้ที่มาหาเธอ ก็แค่อยากเห็นเธอล้วน ๆ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเล็ก ๆ “กลางวันฉันยุ่งก็ยอมรับ แต่ตอนกลางคืนเธอยังโดนหว่างโยวยึดไป ทำให้ผัวแท้ ๆ แบบฉันนี่……”