“แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก——”
พร้อมเสียงเปิดทำงานของเครื่องจักรทีละเครื่อง
ห้องโถงด้านบนกลายเป็นห้วงอวกาศจักรวาลกว้างใหญ่ไพศาล ความมืดสนิทนั้นซ่อนกลุ่มกาแล็กซีนับไม่ถ้วนที่ส่องประกายวิบวับ
ความหนาแน่นของมันช่างทำให้ตาลายปนสับสน
จักรวาลจิ๋วขนาดกว้างกว่าร้อยเมตรปรากฏขึ้น ทำให้ในสถานที่เกิดเหตุดังเสียงอุทานโห่ฮือขึ้นทั่ว
“โว้ยยย!”
“อะไรวะเนี่ย?”
“ใหญ่ขนาดนี้? โธ่เว้ย!”
“ไม่ใช่ว่าเป็นการประเมินแบบเดียวกับเมื่อครู่นะ? แต่จักรวาลจิ๋วนี่ใหญ่เกินไปแล้วมั้ง?”
ในห้องถ่ายทอดสดผ่านเน็ต คอมเมนต์ไหลพราวเร็วดั่งสายฟ้า
“เวอร์ไป!”
“นี่มันเกินไปแล้วนะเนี่ย?”
“เชี่ย ขนาดระดับนี้ ไม่ใช่ว่าจะให้คำนวณกลุ่มกาแล็กซีอีกหรอ?”
“แค่ดูก็หนังศีรษะชาแล้ว!”
บนเวที
เอลเดอร์มองจักรวาลจิ๋วขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เบื้องบน ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เขาหันไปมองซูโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยายามสุดชีวิตที่จะเห็นสีหน้าตกตะลึงบนใบหน้าของอีกฝ่าย
ทว่า……
เขาผิดหวัง!
ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูโม่ยังคงสีหน้าราบเรียบสุดๆ ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนแปลงแม้เพียงนิดเดียว
“อาจารย์ซู คุณไม่แปลกใจเลยเหรอ?”
“ทำไมต้องแปลกใจ?”
“จักรวาลจิ๋วนี่มัน……”
“ก็แค่ใหญ่กว่าเมื่อกี้สิบกว่าเท่า นิดหน่อยเอง”
ยังไม่ทันที่เอลเดอร์จะพูดจบ ซูโม่ก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน พร้อมส่ายหัวเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้ายิ้มแฉ่งชวนแซว
“ฉันว่าความเซอร์ไพรส์ใหญ่ที่หัวหน้าเอลเดอร์บอกไว้จะอลังการแค่ไหน ไม่คิดว่ามันจะแค่นี้เองเหรอ?”
แค่นี้เอง?