“จ๊าก ๆ ข้านี่มันใจกว้างจริง ๆ เลยนะ!”
พูดจบ ซูโม่ก็จูงมือเหยียนจิ่วซีเดินออกจากห้องทำงานโดยไม่หันกลับมามอง
สำหรับคำพูดนี้ ทำให้โนเอลและคลาวด์ได้ยินแล้วหน้าแตกเป็นเส้น ๆ
ใจกว้าง?
นั่นมันไร้สาระสิ้นดี!
มันก็หน้าไม่อายเกินไปแล้ว!
แอนน์ค่อย ๆ ก้มหน้าลง ในดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอกลับรู้สึกว่าซูโม่น่ารักมาก...
“ถ้าเจ้าหมอนี่เป็นนักเรียนของกาเม่ยเล่อพวกเรา ข้าจะต้องสั่งสอนมันให้ดีเลย” คลาวด์หน้านิ่งเหมือนทำเงินหายไป 5 ล้าน
คลาวด์มีความรู้สึกเดียวเท่านั้น——อึดอัด!
อึดอัดเกินไปแล้ว!
เมื่อย้อนคิดถึงกระบวนการสนทนาทั้งหมดเมื่อครู่ คลาวด์พบว่าเขาถูกซูโม่จูงจมูกไปจนหมด สีหน้าย่อมไม่ดูดี!
“คนก็ไปแล้ว จะพูดแบบนี้ไปแล้วมีประโยชน์อะไร?”
โนเอลถอนหายใจ หันไปมองแอนน์ “คุณครูแอนน์ เรื่องนี้สาเหตุเกิดจากอะไร?”
“สาเหตุเกิดจากฉันเอง” แอนน์ยิ้มเจื่อน
“โอ้?”
ทันใดนั้น โนเอลและคลาวด์ก็มองแอนน์ด้วยความตกใจ
“วันนี้ตอนแรกทุกอย่างก็ปกติดี ฉันมอบหมายงานในคาบเป็นภาพวาดภูเขาและสายน้ำ”
แอนน์พูดเบา ๆ “เมื่อถึงเวลาที่กำหนด ฉันก็เริ่มวิจารณ์ผลงานของนักเรียน แต่พอถึงซูโม่ เขากลับบอกว่าตนเองไม่ถนัดวาดภูเขาและสายน้ำ แถมยังบอกว่าไม่อยากขึ้นเวที แล้วหลังจากนั้นเรื่องถึงเกิดขึ้น”
“อย่างนั้นหรือ?”
หลังจากคลาวด์ฟังคำพูดของแอนน์จบ ใบหน้าปรากฏสีหน้าอันน่าขบขันขึ้นมา