ในห้องประชุมขนาดใหญ่ มีผู้คนนั่งอยู่กว่าสองร้อยคน ทุกคนสวมชุดสูททางการ สีหน้าเคร่งขรึมอย่างมาก
"แกร็ก——"
ประตูด้านข้างของห้องประชุมถูกผลักออก
ซูโม่และท่านเฉินเดินเข้ามาด้วยกัน
หญิงสาวคนหนึ่งที่สวมหน้ากากอนามัยเดินตามมาติดๆ
หญิงสาวคนนั้นก็คือเหยียนจิ่วซี
สายตาของตัวแทนส่วนใหญ่จับจ้องอยู่ที่ซูโม่ พอเห็นชุดที่เขาสวมใส่ หลายคนก็เริ่มพูดคุยกันเบาๆ
"โอกาสสำคัญขนาดนี้ แต่งตัวตามอำเภอใจแบบนี้เลยเหรอ?"
"นี่คือซูโม่เหรอ ดูอายุน้อยมากเลยนี่นา!"
"ชุดลำลอง? ไม่เหมาะเอาซะเลย!"
"จุ๊ๆ พูดมากเดี๋ยวพลาด"
"แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน?"
"ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้ใส่ชุดทางการอีก โอ้ย!"
"ใช่ๆ"
ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น เหยียนจิ่วซีก็ก้มหน้ามองเสื้อผ้าของตัวเอง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เธอรู้สึกว่าเสื้อคลุมขนสัตว์สีชมพูอ่อนที่ใส่อยู่ช่างดูขัดตากับที่นี่เหลือเกิน
ทันใดนั้น มือของเธอก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งจับไว้ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นซูโม่
"ไม่ต้องไปสนใจคนพวกนี้"
เพียงแค่ประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว ก็ทำให้เหยียนจิ่วซีรู้สึกมีที่พึ่งพิง ดวงตาของเธอโค้งงอเป็นพระจันทร์เสี้ยว เป็นประกายระยิบระยับ
"อื้ม"
ซูโม่หันหลังกลับ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
"เงียบ!"
คำพูดนี้เพิ่งจะหลุดออกไป เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็หายไปในพริบตา ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เข็มหยด
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ซูโม่ สำหรับซูโม่แล้ว คนที่นี่ไม่มีใครไม่รู้จัก
อัจฉริยะระดับปีศาจของเซี่ยกั๋ว นักคณิตศาสตร์ระดับห้าที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ อัจฉริยะด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ฯลฯ