“สาวน้อยหยาน หายไปแป๊บเดียว ก็สวยขึ้นอีกแล้ว!”
ท่านเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดหรือเปล่า
รู้สึกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคนนี้ดูเปลี่ยนไปบ้าง แต่ก็พูดไม่ได้ว่ามันเปลี่ยนตรงไหน
แค่รู้สึกว่า เมื่อเทียบกับก่อนทานข้าว สาวน้อยคนนี้สวยขึ้นกว่าเดิม!
เหยียนจิ่วซีไม่รู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง คิดว่าท่านเฉินแค่แซวเล่น จึงยิ้มอย่างว่านอนสอนง่าย “ท่านเฉิน ท่านก็ดูอ่อนวัยลงอีกนะคะ”
“ไม่ใช่…”
ท่านเฉินโบกมือ พูดอย่างจนใจ “ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ รู้สึกจริงๆ ว่าเจ้าเปลี่ยนไปมาก แต่ก็พูดไม่ถูกว่าตรงไหน รวมความแล้วคือสวยขึ้นกว่าเดิม!”
พูดไปพูดมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะโยงเรื่องไปถึงซูโม่
“ไม่รู้ว่าไอ้หนูนี่ดวงดีอะไรนักหนา สาวน้อยหยาน เธอดันไปชอบมันได้ยังไง?”
ซูโม่: “...”
บ้านเอ้ย!
พูดแบบนี้หมายความว่าไง?
ทำไมจะชอบเขาไม่ได้?
เขาด้อยตรงไหน?
ผู้เฒ่าคนนี้หาเรื่องชัดๆ...
เห็นสีหน้าซูโม่ที่ทำอะไรไม่ถูก เหยียนจิ่วซีดวงตายิ้มเอาเรื่อง “เสี่ยวโม่เก่งมากนะคะ ท่านเฉิน ท่านยังหาผู้ชายที่เก่งกว่าเสี่ยวโม่ได้อีกเหรอคะ?”
จริงอยู่ ต่อให้มีผู้ชายเก่งกว่าซูโม่ ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
เธอชอบซูโม่ เพราะชอบที่เขาเป็นเขา
ไม่ว่าเขาจะเก่งหรือไม่เก่ง เธอชอบก็พอแล้ว
ท่านเฉินอ้าปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไร