"สวยเกินไปแล้ว!"
หม่าลี่ลี่พึมพำกับตัวเองหนึ่งประโยค
ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว อีกสามสาวก็รู้สึกแบบเดียวกัน
เหยียนจิ่วซีตัวเธอเองก็สวยจนน้ำลายไหลอยู่แล้ว พอมาใส่ชุดที่อลังการขนาดนี้ ผลลัพธ์ที่ได้คือสวยยันเพศตรงข้ามเละ
สัมผัสได้ถึงสายตาของสี่สาว เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ ดั่งแสงตะวันกลางฤดูหนาว ทำให้หัวใจของสี่สาวอบอุ่นวูบวาบ
อันหรานสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินไปหาเหยียนจิ่วซี เดินวนรอบตัวเธอสองรอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง "เสี่ยวซี เธอหยุดยิ้มได้ป่ะ?"
"หา?"
เหยียนจิ่วซีถูกคำพูดนี้ทำเอาฉงงไปหมด พูดไม่ออก "เสี่ยวหราน เป็นอะไรไป? ฉันยิ้มแล้วไม่สวยเหรอ?"
"ไม่ใช่!"
อันหรานส่ายหน้าอย่างยากลำบาก ใบหน้าสวย ๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่น ๆ
ไม่สวย?
เหยียนจิ่วซีในสภาพแบบนี้ ใครกล้าพูดว่าไม่สวย นั่นแหละตาบอดจริง ๆ!
ไม่ต้องพูดถึงผู้ชายเลย ต่อให้เป็นเธอที่เป็นผู้หญิงก็แทบจะรับไม่ไหว สวยเกินไป
ถึงขั้นที่ตอนนี้อันหรานแอบสงสัยเรื่องหนึ่ง
หรือว่า...
ตัวเองชอบผู้หญิง???
ระหว่างที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน มือขวาก็ถูกเหยียนจิ่วซีจับไว้อย่างเบามือ "เสี่ยวหราน เธอเป็นอะไรไป? รู้สึกว่าเธอแปลก ๆ นะ"
เหยียนจิ่วซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ฉากนี้ทำให้จ้าวหลิงเอ๋อและหม่าลี่ลี่เกิดความสงสาร พากันเดินเข้ามาล้อม
"เสี่ยวซี อย่าไปฟังคุณหนูอันพูดบ้า ๆ เลย เธอจะไม่สวยได้ยังไง?"
จ้าวหลิงเอ๋ออุทานด้วยความตะลึง "ชุดนี้แมตช์กับเธอสุด ๆ เลย สวยมาก ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว! งั้นเธอหนีตามฉันไปด้วยกันไหม? พี่เลี้ยงเองได้นะ"