"เงินนั่นก็ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย"
จ้าวหลิงเอ๋อถอนหายใจอย่างจนใจ สีหน้าเผยความมุ่งมั่นขึ้นมาเล็กน้อย "จ้าวเทียนกับฉันปรึกษากันแล้ว ว่าจะแต่งงานหลังเรียนจบ ส่วนรถกับบ้านเขาไปดูไว้แล้ว"
"ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกกินแรงผู้หญิง ความรู้สึกแบบนี้มันแย่มาก เลยคิดว่าอยากเก็บเงินเอง อย่างน้อยชุดแต่งงานก็ต้องซื้อเอง เพราะเป็นคนใส่เองนี่นา"
อันหรานเพิ่งเคยเห็นจ้าวหลิงเอ๋อเป็นแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงจับมือเธอแล้วปลอบเบา ๆ "อย่าคิดมากหน่อยเลย เธอชอบจ้าวเทียน จ้าวเทียนก็ชอบเธอ แค่นี้ก็พอแล้ว จะไปเรียกว่ากินแรงผู้หญิงได้ยังไง?"
"อีกอย่าง กินแรงผู้หญิงแล้วมันยังไง? ฉันอยากกินยังไม่มีใครให้กินเลยนะ!"
หม่าลี่ลี่พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ ๆ หลิงเอ๋อ! อย่าคิดมากไปเลย"
"คุณหนูอัน อย่ามาพูดเล่นหน่อยเลย"
จ้าวหลิงเอ๋อเบ้ปากส่งสายตาปลง ๆ ให้อันหราน แล้วหยิกแก้มเล็ก ๆ ที่ทั้งเย็นชาและงดงามของเธออย่างอิจฉา "อย่างเธอที่เป็นสาวสวยขนาดนี้ แค่เอ่ยปาก ก็ไม่รู้ว่ามีคุณชายตระกูลดังกี่คนจะมาสยบใต้ชายพก เธอยังจะกลัวไม่มีข้าวให้กินอีกเหรอ?"
บทสนทนาของสองสาวทำให้วังซื่อฉีหัวเราะออกมา
จ้าวหลิงเอ๋อปล่อยมืออันหราน แล้วถามอย่างสุภาพ "พี่วังคะ ยังไม่ได้บอกราคาชุดมงคลกัมฟงฮับหมวยให้หนูฟังเลย"
วังซื่อฉีขยิบตา สีหน้าเริ่มมีแววพิกล "น้องสาว เธอถามแบบธรรมดา หรือแบบของคุณหนูเหยียน?"
"เล่าให้ฟังทั้งสองแบบเลยก็ได้ค่ะ"