เคร้ง~
"ซูโม่ นายเจ็บตรงไหน?"
ประตูห้องพยาบาลถูกผลักอ้าออกอย่างแรง จากนั้นหลี่เหรินฮุยก็พรวดพราดเข้ามาด้วยอาการหอบฮักๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"เอ๋?"
เมื่อหลี่เหรินฮุยเห็นหัวเกลี้ยงๆ ของซูโม่ ก็หลุดปากออกมาสามคำ
"ไอ้หัวโล้นจอมตัดไม้?"
ซูโม่: "..."
อะไรไอ้หัวโล้นจอมตัดไม้ นายนั่นแหละหัวเกรียน...
"ฟุดฟิด..."
หมอสาวที่อยู่ข้างๆ หันหน้าหนีไปหัวเราะคิกคัก บรรยากาศตึงเครียดในห้องพยาบาลจึงเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายขึ้นมาทันที
ซูโม่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด มองหลี่เหรินฮุยแบบพูดไม่ออก "ท่านอธิการ นี่แน่ใจนะว่ามาเยี่ยมผม ไม่ใช่มาหาเรื่องให้ผมหงุดหงิด?"
"อะแฮ่ม..."
หลี่เหรินฮุยหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ ก่อนเดินเข้ามาใกล้พร้อมถามว่า "ซูโม่ นายเจ็บตรงไหนบ้าง? ได้ยินว่านายพุ่งเข้ากองเพลิงไปช่วยคน กล้าหาญน่าชมเชย แต่ต่อไปอย่าได้..."
"เสี่ยวซีอยู่ข้างในน่ะ"
ห้าพยางค์สั้นๆ ง่ายๆ ก็ทำให้หลี่เหรินฮุยหยุดพูดกึกไปดื้อๆ
ดวงตาของเหยียนจิ่วซีเริ่มแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง วันนี้เธอคิดว่าตัวเองต้องตายอยู่ในกองเพลิงแล้วจริงๆ ถ้าซูโม่มาไม่ทัน เธอคง...
"สาวน้อย จะร้องไห้ทำไม?"
พอเห็นสภาพตาบวมแดงน่าสงสารของเหยียนจิ่วซี ซูโม่ก็ใจจะขาดอยู่แล้ว รีบคว้ามือเธอขึ้นมาลูบปลอบ "ฉันไม่เป็นไรเห็นมั้ย ไม่ต้องห่วงนะ"
"ใครบอกไม่เป็นไร? ระวังจะเป็นแผลเป็นนะ!" หมอสาวพึมพำเบาๆ
ซูโม่: "..."
ตอนนี้เขาอยากด่าคนจริงๆ!
ซ้ำเติมเก่งระดับนี้เลยเหรอ?