"ไม่เอาน่า!"
น้ำเสียงของจางเกอหนักแน่นสุด ๆ ถึงเขาจะสนิทกับซูโม่ แต่ก็ต้องว่ากันไปตามเรื่อง ซูโม่ยอมรับคำเชิญก็เกรงใจเขามากพอแล้ว ถ้าให้มาเล่นฟรีอีก ตัวเขาเองยังเถียงใจตัวเองไม่ขึ้นเลย
"ได้ ๆ เงินนี่ผมรับไว้ก็แล้วกัน"
ซูโม่ถอนหายใจพลางเก็บบัตรธนาคารไป
ท่าทางสบาย ๆ นั่นทำให้เปลือกตาของจางเกอกระตุกไม่หยุด เขาพูดไม่ออกเลย "น้องเอ๊ย ทำเป็นไม่ยี่หระแบบนี้ได้ไง การ์ดนี่มีเงินไม่น้อยนะ ระวังหน่อย เดี๋ยวทำหายไปซะล่ะ!"
ในนั้นมีเงินเท่าไหร่ เขารู้ดีกว่าอีก ก็หนึ่งร้อยล้านถ้วนน่ะสิ!
ราคานี้ถือว่าสูงนะ แต่ก็ต้องดูด้วยว่าเป็นของใคร
ถ้าเป็นซูโม่แล้ว ไม่มีใครรู้สึกว่าสูงหรอก กลับจะรู้สึกว่าถูกไปด้วยซ้ำ
ต้องรู้ไว้ว่า ในแวดวงบันเทิงพวกผู้กำกับดัง ๆ น่ะ เปิดราคาสูงถึงห้าร้อยล้านแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเชิญซูโม่ไม่ได้เลย
"เท่าไหร่น่ะ?" ซูโม่ถามลอย ๆ
"หนึ่งร้อยล้าน"
จางเกอหัวเราะแห้ง ๆ "น้องเอ๊ย ครั้งนี้พี่ชายได้เปรียบไปหน่อย รอรายได้หนังเข้าแล้ว พี่จะเติมให้อีก"
"ไม่ต้องหรอก!"
ซูโม่ส่ายหน้า "พี่ชาย ถ้าพี่ทำแบบนั้น ผมไม่เอาหนึ่งร้อยล้านนี่แล้วนะ"
พูดพลางก็จะล้วงหยิบบัตรธนาคาร จนจางเกอต้องรีบห้าม "อย่า ๆ ๆ ไม่เติมแล้ว ไม่เติมแล้ว..."
-
"ห๊ะ?!"
ซูเสี่ยวเฟยตกตะลึงมองผู้ช่วยตรงหน้า "ซูโม่ถ่ายเสร็จแล้วเนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไง?"
"คุณเฟย ก็จริงอย่างว่า..."
"พอแล้ว ฉันรู้แล้ว แกออกไปได้!"