"ย้ายตับของฉันให้แม่ฉัน!"
"แล้วเอ็งล่ะ?"
ได้ยินดังนั้น รูม่านตาของเหยียนจิ่วซีก็หดลงเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนก น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ฉันจะใช้ตับของแม่ฉัน"
ซูโม่ปวดใจอย่างยิ่ง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเหยียนจิ่วซี แล้วโอบกอดเธอไว้เบา ๆ ในอ้อมแขน น้ำเสียงหนักแน่นแน่วแน่ "สาว ข้าไม่ต้องกังวล ร่างกายข้าแข็งแกร่งมาก ไม่แน่ตับอาจซ่อมแซมตัวเองได้ก็ได้"
"เอ็งน่าจะยังจำตอนที่เราไปงัดตู้เซฟที่หอคอยตี้ตูได้นี่ คราวนั้นมือข้าเจ็บหนักขนาดนั้น ยังไม่หายภายในคืนเดียวรึ?"
คำพูดนี้ ก็เป็นความจริงแท้ ๆ
เพราะซูโม่ได้ถามเสี่ยวโม่ ระบบสกิลติดตัวฟื้นฟูสภาพ ใช้เวลาประมาณสองเดือนก็ซ่อมแซมสมรรถภาพของตับได้
ในเรื่องของระบบ ซูโม่เชื่อใจอย่างมาก!
แต่ เขาก็รู้ดีแก่ใจอย่างหนึ่ง ว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ของตน คนทั่วไปไม่มีทางยอมรับแน่นอน คงต้องคิดว่าเขาพล่ามเพ้อเจ้อ
มือเจ็บ หายภายในคืนเดียว คนทั่วไปยังพอรับได้
แต่ ตับพัง จะซ่อมแซมตัวเองได้ยังไง นี่มันผิดหลักสามัญสำนึกชัด ๆ!
เขาไม่มีทางไปบอกกับเหยียนจิ่วซีว่า ในตัวเขามีระบบกระมัง?
อย่างนั้น เหยียนจิ่วซียิ่งจะคิดว่าเขาพล่ามเพ้อเจ้อหนักกว่าเดิม!
"เสี่ยวโม่ เอ็งแน่ใจนะว่าจะทำอย่างนี้?"
อารมณ์ของเหยียนจิ่วซีห่อเหี่ยวมาก เธอเป็นนักเรียนหัวกะทิของมหา'ลัยชิงหัว จะไปเชื่อคำเพ้อเจ้อของซูโม่แบบนี้ได้ยังไง
"เสี่ยวซี ข้าขอโทษ"
ซูโม่จูบแก้มข้างหนึ่งของเหยียนจิ่วซีเบา ๆ เอ่ยด้วยความรู้สึกผิด "ที่ข้าทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับเอ็งเลย แต่นี่เป็นหน้าที่ที่ข้าต้องทำในฐานะลูก ถ้าข้าไม่ทำ ข้าจะเสียใจไปทั้งชีวิต!"