"แม่ ผมกับเสี่ยวซีขอมีลูกแค่คนเดียว"
คำพูดนี้ ไม่ใช่แค่แม่ของซู แม้แต่แม่ของเหยียนยังชะงัก ในตาฉายแววสงสัย
"ทำไมล่ะ"
คุณนายผู้เป็นมารดาทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
"ก็ไม่มีอะไรทำไม"
ซูโม่เดินไปข้างเหยียนจิ่วซี กุมมือนุ่มของสาวนั่น "จริง ๆ ถ้าไม่เกรงใจความรู้สึกของพวกแม่ ผมก็ไม่อยากให้เสี่ยวซีคลอดลูกเลย มันไม่ดีต่อร่างกายสาว ไม่แถมยังเจ็บมาก"
แม่ของซู: "……"
แม่ของเหยียน: "……"
รักเมีย เข้าใจได้
แต่รักขนาดนี้มันเกินไปหน่อย!
"คุณน้า คุณแม่ อย่าฟังเสี่ยวโม่พูดมั่ว"
เห็นสีหน้าเอือมระอาของคุณนายผู้เป็นมารดาทั้งคู่ เหยียนจิ่วซีถลึงตาใส่ซูโม่เบา ๆ แล้วรีบบอก "รอแต่งเข้าจริง จะคลอด...กี่คนก็ได้"
พูดจบ บนใบหน้างามล้ำก็ปรากฏรอยแดงระเรื่อ
ทำไมจู่ ๆ มาคุยเรื่องนี้กัน
แปลกชะมัด!
"สาว ผมไม่ได้พูดมั่ว"
ซูโม่เปิดปากเถียง "ถ้าแม่ผมกับคุณน้าตกลงให้เราไม่มีลูกกัน ผมไม่ให้เสี่ยวซีคลอดลูกแน่ เชื่อฟังนะ เราไม่ต้องมาทนเจ็บตัวหรอก!"
รักเมีย เขาจริงจัง!
เหยียนจิ่วซีขยับปาก กำลังจะพูดอะไร แต่ซูโม่ใช้สายตาหยุดไว้ ในใจนางทั้งโกรธทั้งขำ แถมยังเจือความหวานนิด ๆ
แม่ของซู: "……"
แม่ของเหยียน: "……"
โดนโปรยหมาน้อยใส่หรือนี่
เกินไปละ!