"ความมั่นใจคือจุดสูงสุด!"
พอได้ยินประโยคนี้ เทียนเป่ยถอนใจขื่น ๆ ระบายเสียงออกมาไม่มีแม้แต่นิดเดียวที่จะฟังดูมั่นใจ "อาจารย์ซู ถ้าผมทำได้อย่างที่อาจารย์พูดก็ดีสิครับ แต่ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริง ๆ..."
ซูโม่ยิ้มเจื่อน ๆ "เธอต้องห้ามใจตัวเองให้ได้"
"ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริง ๆ ครับ"
เทียนเป่ยพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น "ทุกครั้งที่เห็นหัวหน้ากลุ่มอวี่ หัวใจผมจะเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ว่าจะเตรียมบทพูดไว้เท่าไหร่ ก็ไม่มีแม้แต่คำเดียวที่จะเปล่งออกมาได้ สมองมันขาวโพลนไปหมด"
"เธอต้องห้ามใจตัวเองให้ได้!"
ได้ยินคำพูดของเทียนเป่ย ซูโม่ถึงกับถอนหายใจเบา ๆ สิ่งที่เทียนเป่ยพูดออกมาเมื่อครู่ นั่นแหละคืออาการของคนที่หลงรักใครสักคน
เขาแบ่งใจทำสองอย่างพร้อมกัน สายตากวาดผ่านเอกสารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็พูดออกมาอย่างเด็ดขาดไม่ต้องสงสัย "ถ้าอยากชนะใจสาวสวยกลับบ้าน ก็ต้องห้ามใจตัวเองให้ได้"
"ถ้าเงื่อนไขพื้นฐานแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะไปฝันว่าจะตามจีบผู้อำนวยการอวี่เทพหิ่งห้อยอย่างนั้นได้ยังไง แม้แต่สาวธรรมดา ๆ เธอยังจับต้องไม่ได้เลย"
"เอ่อ... นั่นสินะ"
เทียนเป่ยอึดอัดใจสุด ๆ เงียบไปหลายวินาที แล้วค่อยเงยหน้าถาม "อาจารย์ซู ถ้าผมแสดงตัวให้ดูสง่างามมีเสน่ห์ต่อหน้าผู้อำนวยการอวี่ ผมจะมีโอกาสได้คบหาเขาไหมครับ?"
"กำลังฝันอะไรล่ะ?"
ซูโม่ใบหน้ากระตุกเบา ๆ "แค่ช่วยเพิ่มโอกาสให้เธอตามจีบผู้อำนวยการอวี่สำเร็จเท่านั้นแหละ ผมดูแฟ้มประวัติส่วนตัวของผู้อำนวยการอวี่มาแล้ว ปีนี้เขาน่าจะอายุสามสิบแล้ว แก่กว่าเธออยู่สี่หรือห้าปี?"