“โว้ยยย!”
โหลวเจี้ยนจวินนิ่งไปพักใหญ่ พอได้สติกลับขึ้นมาก็ห้ามใจไม่ได้ต้องด่าออกมาสักคำ
แม้จะรู้แผนการทั้งหมดมาแล้ว แต่ในใจเขาก็ไม่เคยเชื่อเลยว่าสิ่งที่ซูโม่พูดจะเป็นไปได้จริง
แต่เมื่อความจริงถูกวางตรงหน้าแบบนี้……
ไม่ว่าโหลวเจี้ยนจวินจะไม่อยากเชื่อแค่ไหน เขาก็ต้องเชื่อ!
ใช่แล้ว นี่คือแผนของซูโม่
แลกด้วยราคาของลำเรือลาดตระเวนสองลำ เพื่อชนเรือบรรทุกเครื่องบินปลอมลำเดียวของประเทศซากุระให้ขาดสองท่อน
แน่นอนว่าเขาแค่พูดเบา ๆ ไว้เท่านั้น เจียงจ้านกับโหลวเจี้ยนจวินก็ไม่ได้เอาคำพูดนั้นมาใส่ใจอะไร
ข้อมูลต่าง ๆ ของเรือเฟยหยุนไม่ใช่ความลับ แทบทุกประเทศรู้กันหมด
พลังป้องกันของมันใกล้เคียงกับเรือบรรทุกเครื่องบิน ไม่ต้องพูดถึงลำเรือลาดตระเวน แม้แต่เรือบรรทุกเครื่องบินของจริงชนเข้าไป ก็ยังไม่สามารถชนเรือเฟยหยุนให้แตกได้
ในสายตาของทั้งสองคน นี่คือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
แต่ซูโม่กลับเปลี่ยนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ให้กลายเป็นไปได้……
เจียงจ้านวางมือทั้งสองข้างบนราวกันตก ฝ่ามือแทบมีเส้นเลือดปริแตก ในใจเกิดคลื่นยักษ์ซัดสวนสุดหัวใจ
บทสนทนากับซูโม่ย้อนวันวานดังก้องขึ้นในหัว
“ให้ผมสองนาที ผมจะสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ขึ้นมา จะชนก็ต้องชนให้มันสะใจเต็มอิ่ม ไม่ให้ประเทศซากุระเซอร์ไพรส์กันหน่อย จะได้ยังไง?”
“อาจารย์ซู ชนตรง ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้น??”
“ท่านผู้อาวุโสเจียง อาจจะยังไม่เข้าใจแก่นแท้ของคณิตศาสตร์นัก นั่นก็คือการเปลี่ยนทุกสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้กลายเป็นไปได้ ความน่าจะเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสายตานักคณิตศาสตร์ ล้วนกลายเป็นความเป็นไปได้ไม่รู้จบ”