“อาจารย์ซู เพิ่มเวลาให้ผมอีกหนึ่งนาที!”
ซุนลี่หมินได้ยินความร้อนรนในน้ำเสียงนั้น ก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาในใจ ตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าฝั่งซูโม่เป็นยังไงบ้าง หัวใจแทบถึงคอ เขาหันกลับไปตะโกนใส่คนที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ทั่วสถานตรวจอากาศว่า “มือทุกคนเร็วขึ้น เร็วแค่ไหนก็เอาให้เร็วขนาดนั้น แม้นิ้วจะหัก ก็ต้องกระแทกให้ได้!”
“เข้าใจหรือยัง?”
“เข้าใจ!”
คนทั้งสถานีอุตุนิยมวิทยาตี้ตูตัวสั่นเกร็ง มือเร่งความเร็วขึ้นอีก ภายใต้การทำงานของแอร์กลาง อุณหภูมิในห้องชืดเย็นมาก แต่ใบหน้าของพวกเขากลับเหงื่อท่วมทรงผม
กลางพายุหมุนเขตร้อน
เวลาผ่านไปทีละวินาที ซูโม่ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายบีบเป็นรูปตัว ‘ฮ’ เข้มข้นสุดขีด
“อาจารย์ซู ได้ผลลัพธ์แล้ว ส่งให้แล้ว!”
เมื่อเสียงของซุนลี่หมินดังขึ้น หูของซูโม่ก็ได้ยินเสียงติ๊ดหนึ่งครั้ง ต่อมา จอผลึกเหลวตรงหน้าเขาก็ปรากฏพิกัดขึ้น
ซ้ายสาม เอียงสี่ ระดับความสูง 32 เมตร!
มองดูจุดแดงเล็ก ๆ ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้บนแผนภาพ 3 มิติตรงหน้า ซูโม่ตัดการสนทนาช่องที่หนึ่งทันที แล้วเปลี่ยนไปเชื่อมต่อช่องที่สอง เอ่ยเสียงต่ำว่า “ท่านเจียง ยิงเล็งพิกัดที่ผมส่งให้ ตอนนี้เลย!”
“รับทราบ!”
ท่ามกลางภูเขาร้างแห่งหนึ่ง เจียงจ้านได้ยินเสียงจากวิทยุสื่อสารก็สะดุ้งทั้งตัว
เขาไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว สั่งชายวัยสามสิบต้น ๆ ที่อยู่ข้างหลังว่า “เตรียมนับถอยหลังยิง!”