"มัน... ขึ้นฝั่งไม่ได้เด็ดขาด!!!"
ถ้อยคำนี้กล่าวออกมาหนักแน่นทุกคำ ทุกถ้อยทุกคำติดลึกผิดปกติ
ในเครื่องสื่อสาร ซุนลี่หมินเงียบงันไปช้านาน
หลังจากที่ได้รับข้อมูลที่เสี่ยวเสี่ยวซีส่งมา เขาถึงจะรู้ว่าความหวาดกลัวแท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร แรงลมภายในไต้ฝุ่นซื่อไห่แรงเกินคาด แทบจะเท่ากับการประเมินครั้งแรกคูณสอง
นี่ไม่ใช่พายุไต้ฝุ่นแล้ว นี่โคตรพายุซูเปอร์เฮอร์ริเคนชัด ๆ !!!
ถ้าพายุเฮอร์ริเคนที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ลูกนี้ขึ้นฝั่ง ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นจะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการไหว
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ เสียงก็เปลี่ยนไปหนักอึ้งผิดปกติ
"อาจารย์ซู ไม่ว่าพลังของไต้ฝุ่นซื่อไห่จะน่าสะพรึงแค่ไหน แต่สำหรับเซี่ยกั๋วแล้ว ชีวิตของท่านสำคัญกว่า กรุณาสัญญากับผมเถอะ หากรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้แล้ว กรุณาถอนตัวทันที!"
ซูโม่ขยับริมฝีปากเล็กน้อย อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี
ถอนตัว?
ในพจนานุกรมของเขาไม่มีคำนี้อยู่!
จากที่อยู่กลางไต้ฝุ่นซื่อไห่ เขารู้ดีว่าพายุลูกนี้แรงแค่ไหน
สี่คำ ต้องพิชิตให้ได้!!!
เงียบไปเกือบสิบวินาทีเต็ม ๆ ซูโม่ก็หัวเราะออกมาทันที แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "คุณหัวหน้าสถานีซุน วางใจได้เลย อ้อ พอเริ่มปฏิบัติการแล้ว จำไว้นะว่าต้องส่งภาพตาพายุหมุนเขตร้อนมาให้ผมทันที ได้เร็วแค่ไหนก็ส่งเร็วเท่านั้น"
"รับทราบ!"
เสียงของซุนลี่หมินหนักอึ้ง เขาเหมือนจับได้ถึงความเด็ดเดี่ยวในน้ำเสียงของซูโม่สักเล็กน้อย ความเลื่อมใสก็ผุดขึ้นในใจไม่สิ้นสุด
หนุ่มน้อยอายุ 20 คนนี้ ยิ่งใหญ่มาก!