“อะไรนะ แต้มมีขีดจำกัดด้วยเหรอ?”
“ก็แน่นอนสิ!”
เสียงของเสี่ยวเสี่ยวโม่ดังขึ้นในหัวของซูโม่ “ขีดจำกัดแต้มคือ 2,000 ที่ไม่ได้บอกท่านโฮสต์ ก็เพราะฉันคิดว่าแต้มของท่านโฮสต์ ไม่มีทางถึงขีดจำกัดได้เลยน่ะสิ”
ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยการดูถูกดูแคลนอย่างถึงที่สุด
นี่มันเจ็บน้อยๆ แต่เล่นเอาจิตตกสุดๆ เลยนะเนี่ย!
“พูดงี้ได้ไง?”
ซูโม่ถึงกับสะอึก นี่มันน่าโมโหเกินไปแล้ว หมายความว่าไงแต้มของเขาไม่มีทางถึงขีดจำกัด?
เสี่ยวเสี่ยวโม่ไม่ได้ตอบโต้อะไร ทำให้ซูโม่อารมณ์ค้างเหมือนต่อยหมัดใส่ก้อนสำลี หงุดหงิดจนแทบกระอักเลือด
“แกก็แค่ตัวตนเสมือนจริง ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันจะต้องเคลียร์กับแกให้รู้เรื่อง เอาให้แกเห็นแดงเห็นม่วงไปเลย!”
“เพราะในกลีบดอกไม้มีสารสีต่างๆ นานา ก็เพราะสารพวกนี้แหละที่ทำให้ดอกไม้มีสีสันสวยงาม สารที่ควบคุมสีของดอกไม้ได้ดีที่สุดเรียกว่า ‘แอนโทไซยานิน’ มันอยู่ในแวคิวโอลของเซลล์ ควบคุมสีชมพู สีแดง สีม่วง และสีน้ำเงินของดอกไม้”
เสี่ยวเสี่ยวโม่ว่า “แอนโทไซยานินในสภาพแวดล้อมต่างๆ จะทำให้เกิดสีสันที่แตกต่าง ในสารละลายกรด มันจะแสดงสีแดง ยิ่งเป็นกรดมากเท่าไหร่ สีก็ยิ่งแดงมากขึ้น!”
“ท่านโฮสต์ แม้แต่คำถามง่ายๆ แค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ?”
ซูโม่ “…”
นี่มันจะเหยียบจมูกกันไปถึงไหน?
ตอบโต้หนเดียวก็พอแล้ว แต่นี่เล่นตอบโต้ซ้ำแล้วซ้ำอีก?
ถ้าทนได้ก็อัดทน!
“เสี่ยวเสี่ยวโม่ นี่แกเหลิงไปแล้วหรือไง?”
ซูโม่ตะโกนในใจ “แน่จริงออกมาสิ ฉันจะได้อัดแกให้เละ!”