“ก็ไม่มากเท่าไหร่ ปีละสองล้านล้าน!”
ชั่วพริบตา ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
กับราคาที่ซูโม่เสนอออกมา ทำให้ตัวแทนทุกคนอดสูดปากด้วยความตกใจไม่ได้
ค่าธรรมเนียมสิทธิบัตรปีละสองล้านล้าน?
ราคาฟ้าไม่ใช่เล่นเลยนะนั่น!
แต่ทุกคนก็รู้ดีแก่ใจอยู่อย่างหนึ่งว่า ฮิกกินสันต้องซื้อแน่นอน
อย่าว่าแต่สองล้านล้านเลย ต่อให้เป็นสามล้านล้าน ฮิกกินสันก็ต้องซื้อ!
ทำไมน่ะหรือ?
ง่ายจะตายไป ปีละสองล้านล้าน ค่าธรรมเนียมสิทธิบัตรน่ะมันเยอะก็จริง แต่ว่าฮิกกินสันเพื่อเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ห้าแล้ว ยังยอมสละสิทธิ์การขุดเจาะปิโตรเลียมทะเลขั้วโลกไปตั้ง 25% เลยนะ
เทียบกันแล้ว ค่าธรรมเนียมสิทธิบัตรสองล้านล้านจะไปเหลืออะไรเล่า?
“ได้เลย ไม่มีปัญหา!”
ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าซูโม่นี่มันฉวยโอกาสตีเจี๋ยชัดๆ แต่ฮิกกินสันก็ได้แต่ตกลง เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
จะให้งอนไม่ยอมไกล่เกลี่ยงั้นเหรอ?
ผลลัพธ์แบบนั้น เขาแบกรับไม่ไหวหรอก!
“เมื่อท่านฮิกกินสันจริงใจขนาดนี้ เซี่ยกั๋วของเราก็จะไม่ใจแคบ เทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ห้าสามารถอนุญาตให้ประเทศต้าหยางได้ อีกเดี๋ยวก็ลงนามในข้อตกลงอนุญาตเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ห้าได้เลย”
ฟังแล้ว ฮิกกินสันก็ถอนหายใจโล่งอกไปที จ่ายค่าตอบแทนมหาศาลขนาดนี้ ในที่สุดก็ได้ยินผลลัพธ์ที่เขาอยากได้ยินสักที
ยากแท้น้อ!
ทริปมาเซี่ยกั๋วครั้งนี้ สำหรับฮิกกินสันแล้ว มีอยู่แค่สองคำ—คับแค้นใจ!
ซูโม่ยิ้มบางๆ หันไปถามประมุขที่อยู่ข้างๆ ด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ประมุข ท่านจะพูดอะไรอีกสักหน่อยไหมครับ?”
“ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ปิดประชุมเถอะ”