“17 นาที?”
พอได้ยินคำตอบนี้ หน้าของบรู๊คก็เปลี่ยนไปทันที
ดูแรนต์ก้มหน้างุด ใบหน้าร้อนผ่าวจนแสบไปทั้งแก้ม
ไม่นานมานี้ เขาเพิ่งจะมั่นใจเต็มร้อยแล้วสาบานกับบรู๊คว่าถ้าให้ฝืนสองชั่วโมงนั้นสบายมาก แต่ตอนนี้กลับโดนตบหน้ากระฉอกเสียจนได้
ขีปนาวุธนิวเคลียร์ของฮวนซูกั๋วรวมกันทั้งหมด ก็ทำได้มากที่สุดแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
เมื่อขีปนาวุธนิวเคลียร์หยุดยิงลง สิ่งมีชีวิตต่างดาวบนผืนน้ำก็จะแล่นเข้ามาถึงดินแดนฮวนซูกั๋วภายในพริบตา การมีอยู่ของมันที่ดูเหมือนอสูรกายสองเท้าแบบนั้น พอปล่อยให้เข้ามาในประเทศได้ ย่อมก่อสงครามนองเลือดขึ้นแน่นอน
เอ๊ะ เปล่านะ พูดให้ถูกก็คือ ชาวฮวนซูกั๋วต้องถูกมันสังหารหมู่ต่างหาก!
คิ้วของโกเดอวินขมวดมุ่นเป็นปม เขายกมือคารวะบรู๊คแล้วถามว่า “คุณผู้นำ แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดี?”
ชัดเจนอยู่แล้วว่าด้วยกำลังของฮวนซูกั๋วในตอนนี้ ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากฝืนสองชั่วโมงไม่ได้จริง ๆ
“ทำยังไง?”
บรู๊คจมอยู่ในความคิดเป็นเวลาเกือบครึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา แล้วถอนใจยาวว่า “ในสถานการณ์แบบนี้ เหลือทางเดียวคือขอความช่วยเหลือจากเซี่ยกั๋ว นั่นแหละทางเดียวที่มี”
เมื่อฟังดังนั้น ดูแรนต์กับโกเดอวินต่างสบตากัน แววตาของทั้งคู่ไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิดเดียว
ขอความช่วยเหลือจากเซี่ยกั๋ว?
พูดง่ายนัก!
ต้องรู้ไว้ว่า นี่ไม่ใช่ขีปนาวุธนิวเคลียร์แค่สองสามลูกนะ!
ยิ่งกว่านั้น จำนวนขีปนาวุธนิวเคลียร์ของเซี่ยกั๋ว ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ไม่รู้ แต่ทั้งโลกก็ไม่มีใครรู้เหมือนกัน