หน้าห้องสอบ
คนรู้จักหลายคนมารวมตัวกัน พูดคุยถึงการสอบคณิตศาสตร์ที่กำลังจะมาถึงในช่วงบ่าย
"เฮียหลี่ ลูกสาวบ้านเฮียเก่งคณิตจะตาย ไม่เหมือนไอ้ตัวแสบที่บ้านผม เลขไม่เคยเกิน 80 คะแนนเลย ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าไอ้นี่ใช่ลูกผมจริง ๆ หรือเปล่า ตอนนั้นผมน่ะ..."
"พ่อ อย่ามา 'ตอนนั้น' เลย หูผมจะด้านอยู่แล้ว ปล่อยผมไปเถอะ!"
"ฮ่า ๆ —"
"เฮียเฉียน เรื่องเด็ก ๆ อย่าไปบังคับมาก เรื่องคะแนนน่ะปล่อยไปตามบุญตามกรรม ลูกสาวที่บ้านผมน่ะเธอตั้งความหวังกับตัวเองไว้สูงมาก ตั้งแต่ปีที่แล้วก็พร่ำบ่นตลอดว่าจะต้องสอบเข้ามหา'ลัยชิงหัวให้ได้ จะไปขอถ่ายรูปลายเซ็นกับไอดอลของเธอ ผมที่เป็นพ่อเนี่ยห้ามยังไงก็ไม่หยุด!"
"มหา'ลัยชิงหัวดีนะ ปัจจุบันติดอันดับสามของโลก เป็นสถาบันชั้นยอด อนาคตของลูกสาวคุณนี่ไม่ธรรมดาเลย!"
"ถึงจะดี แต่ก็ต้องสอบเข้าได้ก่อนน่ะสิ!"
"ไม่มีปัญหา ลูกชายผมเล่าให้ฟังตลอดว่าคะแนนลูกสาวคุณอยู่เหนือ 700 ตลอด สอบเข้ามหา'ลัยชิงหัวได้ชัวร์!"
"สมใจหวังเถอะ!"
-
เวลาเปลี่ยนผ่านมาถึงบ่ายสองโมง
ผู้เข้าสอบเริ่มเดินเข้าไป ชั่วขณะนั้น หน้าห้องสอบก็เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม
"ตั้งใจสอบให้ดีนะ ข้อสอบคณิตง่ายกว่าเมื่อก่อน ต้องพยายามเก็บคะแนนให้ได้มากที่สุด!"
"อย่าประหม่า รักษาสภาพจิตใจให้ดี ข้อสอบคณิตของตี้ตูง่ายกว่าข้อสอบรวมของทั้งประเทศเยอะ"
"เสี่ยวชิง พยายามทำให้ได้เกิน 130 คะแนนนะ แบบนี้เส้นคะแนนเข้ามหาวิทยาลัยก็ชัวร์!"
"ลูกชาย ทำใจให้สบาย ๆ หน่อย ก็แค่สอบคณิตเอง จะทำหน้าบูดบึ้งทำไม?"
คนวัยกลางคนเล่นเวยปั๋วกันไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นมากกว่า ดังนั้นผู้ปกครองส่วนใหญ่จึงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในเวยปั๋ว