“มีธุระ?”
ซูโม่เพิ่งก้าวออกไปได้ไม่ทันจะหมดแรงก้าว ก็รีบถอนขากลับทันที
ท่านเฉินตามหาเขา?
ก่อนจากไป จริง ๆ เขาไม่ได้พูดอะไรกับท่านเฉินมากมาย แค่ทิ้งท้ายไปว่า “ครั้งที่ทดสอบในฝ่ายวิจัย คุณลุงยังจำได้ใช่ไหม”
“หรือว่าคุณลุงคิดว่า กำลังคนจะสู้กระสุนเจาะทะลุได้?”
แค่ประโยคเดียว ก็ทำให้ท่านเฉินอ้าปากค้างไม่มีสำเนียง
ตอนนี้ได้ยินว่าเทียนเป่ยบอกว่าท่านเฉินตามหา ในใจของซูโม่ก็เลยสับสนขึ้นมา
ช่วงนี้ก็ไม่เห็นจะมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น เรียกหาเขาไปทำไม?
ไม่ใช่ว่าจะมาลุ้นเรื่องนั้นอีกแล้วใช่ไหม?
คิดถึงเรื่องนั้นเมื่อไร ซูโม่ก็ปวดหัวสุด ๆ
อยากปฏิเสธ แต่ปฏิเสธไม่ได้ซะด้วยสิ
ท่านเฉินเรียกหา ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เขาก็ต้องออกหน้าให้ได้ นั่นแหละการให้เกียรติ
“เรื่องอะไรโดยเฉพาะ ผมก็ไม่ค่อยทราบเหมือนกัน อาจารย์ซูละครับ คงต้องถามท่านเฉินด้วยตัวเอง”
เทียนเป่ยยกมือคำนับ ท่าทางนี้ทำให้แผลหลังตึง จนต้องแสยะปากอยู่ภายใน
เห็นดังนั้น ซูโม่ขำขันขัน พูดล้อเลียนเบา ๆ “เอาเถอะน่า ต่อหน้าอาจารย์ของแก นิ่งสักครู่ไม่ได้เรอะ? อารมณ์เขาเป็นยังไง ลูกศิษย์อย่างแกยังไม่รู้อีกเหรอ?”
“อาจารย์ซู ผม…ผมก็อยากจะคุมมันไว้อ่ะ!”
เทียนเป่ยยิ้มขม
ถ้าคุมไหว จะไปยั่วโมโหหนิงไห่ทำไม
ปกติดี ๆ ใครจะอยากโดนตบ…
“ได้ ผมเข้าใจแล้ว”
ซูโม่พยักหน้าเบา ๆ แล้วยกเท้าขึ้นรถ
เทียนเป่ยไม่กล้าเสียเวลา รีบตรงเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ