อาโดลฟ์ค่อย ๆ หันกลับมา มองเม็ดยาดำในมือของซูโม่ แล้วในใจก็มีฝูงอัลปาก้านับหมื่นตัววิ่งพรูออกมา
เอิ่มม……
ทำไมยังต้องกินยาอีก?
ถ้างั้นเมื่อกี้นี้ไม่ให้ยาถอนพิษทำไม?
ให้ความหวังแล้วก็บดขยี้ความหวังด้วยมือตัวเอง
ปีศาจชัด ๆ!
ซูโม่เหมือนจะรู้ว่าอาโดลฟ์กำลังคิดอะไรอยู่ จึงยิ้มแฉ่งพูดว่า “อย่าเกรงใจสิ ไม่ใช่กินครั้งแรกแล้ว เบาใจได้เลย ขอเพียงนายรีบเดินทางไปถึงเซี่ยกั๋วภายในหนึ่งเดือน เม็ดนี้จะไม่ทำร้ายชีวิตนายแน่นอน”
“แต่ถ้าเลยกำหนดไปแล้วล่ะก็ ก็ไม่รับประกันหรอก”
“……”
อาโดลฟ์หน้าแข็งค้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขัดใจ ถามว่า “เจ้านาย แล้วเมื่อกี้ทำไมยังให้ยาถอนพิษผม?”
“โธ่ เมื่อกี้เหรอ?”
ซูโม่ยิ้มแล้วโบกมือไปมา พูดเบา ๆ เหมือนไม่มีอะไร “ที่ให้ยาถอนพิษเมื่อกี้ ก็แค่อยากให้นายมีความสุขสักหน่อย ตอนนี้ก็สุขกันไปแล้ว ถึงเวลากินยาก็ต้องกิน”
“มาเลย?”
“……”
อาโดลฟ์หน้าดำคล้ำ รับเม็ดยามาแล้วอ้าปากกลืนลงไปหนึ่งคำ
ซูโม่ยิ้มแหย่เตือนว่า “เม็ดยายังไม่ลงท้องเลยนะ? อะไร เดี๋ยวให้ฉันช่วยป้อนเองเหรอ?”
ในเม็ดยานั้นฝังเซ็นเซอร์ตรวจความร้อนขนาดจิ๋วเอาไว้ ว่าผู้กินกลืนลงไปจริงหรือไม่ จอคริสตัลเหลวตรงหน้าเขาแสดงชัดเจนทุกอย่าง
จะเล่นกล?
เสียใจด้วยนะ ไม่มีทาง!
“……”
อาโดลฟ์หน้ายิ่งดำเข้าไปใหญ่ กลืนน้ำลายเฮือก แววตาเหมือนหมดหวังในชีวิต
เอาวะ
คราวนี้ก็ใจดีสมฐานะ เป็นผู้ติดตามแบบซื่อสัตย์ไปเลย!
“โอเค!”
ซูโม่โบกมือ พูดเรียบ ๆ “นายไปได้แล้ว จำไว้นะ เวลามีแค่หนึ่งเดือน”