ประเทศต้าหยาง
ในห้องหรูหราห้องหนึ่งกำลังมีการพูดคุยอย่างลับ ๆ ชายชราที่สวมชุดสุภาพเรียบหรูดูดีมีอำนาจ แม้ว่าจะอายุเกินหกสิบไปแล้ว แต่ก็ยังให้ความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่ง เขาคือหมายเลขสองของประเทศต้าหยาง อีนอค บุรุษผู้อยู่เหนือคนนับหมื่น เป็นรองเพียงผู้เดียว
ตรงข้ามอีนอคมีชายชราในชุดลำลองอีกคนหนึ่ง เมื่อเทียบกับอีนอคแล้ว ชายชราผู้นี้ดูธรรมดากว่ามาก แต่สถานะของเขาไม่ได้ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย ชายชราผู้นี้คือนักคณิตศาสตร์ระดับห้าเพียงหนึ่งเดียวของประเทศต้าหยาง เจฟฟรีย์
“ท่านผู้อำนวยการเจฟฟรีย์ ท่านคิดว่าพรุ่งนี้ซูโม่จะผ่านการทดสอบไหม” แม้จะมีตำแหน่งสูง แต่อีนอคก็ต้องพูดจาด้วยความสุภาพกับเจฟฟรีย์
เนื่องจากประเทศต้าหยางได้จัดตั้งสถาบันวิจัยพิเศษให้เจฟฟรีย์ คนทั่วไปจึงเรียกเจฟฟรีย์ว่าท่านผู้อำนวยการเจฟฟรีย์
“เป็นไปได้น้อยมาก!” น้ำเสียงของอีนอคเรียบเฉยอย่างยิ่ง “ระดับห้ากับระดับสี่ แม้จะต่างกันแค่ขั้นเดียว แต่มันอยู่คนละขอบเขตเลย ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกซูโม่ แต่เขายังเด็กเกินไป การจะเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าได้ต้องอาศัยการสั่งสมและบ่มเพาะ อายุสิบแปดปีจะมีอะไรมาสั่งสมและบ่มเพาะได้ ดังนั้นข้าจึงไม่มองในแง่ดีเลย”
“แต่ซูโม่แก้ข้อสันนิษฐาน BYD และข้อสันนิษฐาน SJJ ได้นะ นี่ขนาดท่านผู้อำนวยการเจฟฟรีย์ยังทำไม่ได้เลย!” อีนอคเอ่ยขึ้น “ข้ากลับรู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่ซูโม่จะผ่านมีมากกว่า”
“ถึงแม้ว่าซูโม่จะเป็นอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์จริง ๆ แต่ข้าก็ยังไม่มองในแง่ดี!” เจฟฟรีย์พูดช้า ๆ “วันข้างหน้าข้าไม่แน่ใจ แต่ครั้งนี้ซูโม่ต้องล้มเหลวแน่นอน”
“งั้นเรามาดูกันไป” อีนอคหัวเราะ
……
วันรุ่งขึ้น เจ็ดโมงเช้า
เหยียนจิ่วซี หลงเอ้อ และหลงอู่ นั่งบนโซฟา สายตาทั้งสามจ้องไปที่ประตูห้องนอนของซูโม่