"บ้าป่ะ!"
แม่ของเหยียนหัวเราะพลางขยี้ตาหนิ่งไห่ อย่างจนใจ "พี่ไห่ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณพยายามจะป่วนงานแต่งของเด็กสองคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันคงไม่ต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่คนอื่นหรอก"
"อะแฮ่ม—"
หนิงไห่มีสีหน้าเก้อเขิน ก่อนจะปฏิเสธ "ฮุยเสียน คุณพูดอะไรน่ะ"
"ผมจะไปคัดค้านงานแต่งของเสี่ยวซีกับซูโม่ได้ยังไงกัน"
"ซูโม่มันเก่งขนาดนี้ หาในเซี่ยกั๋วทั้งประเทศยังไม่มีเด็กหนุ่มคนไหนเทียบได้เลย เสี่ยวซีได้แต่งกับเขา ผมดีใจสุด ๆ เลย"
แม่ของเหยียนกลอกตาใส่หนิงไห่ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน "แล้วคุณยังชอบพูดอะไรไร้สาระอีก"
"ผม..."
หนิงไห่อ้าปาก แต่ใจไม่กล้าพอ "ผมเพิ่งได้กลับมาเจอเสี่ยวซีไม่นาน เธอก็จะแต่งงานแล้ว ผมอดใจหายไม่ได้"
พอพูดจบ น้ำเสียงเขาก็เบาลง หน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ต่อแม่ของเหยียน และยิ่งต่อเหยียนจิ่วซีด้วย
แม่ของเหยียนลุกขึ้นเดินมานั่งข้าง ๆ หนิงไห่ แล้วจับมือเขาไว้เอง ยิ้มอ่อนโยน "พี่ไห่ เรื่องเก่าก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้เราสามคนก็อยู่ด้วยกันครบหน้าแล้วไม่ใช่เหรอ อย่าคิดมากเลย ทั้งฉันและเสี่ยวซีก็ไม่ได้โกรธคุณ"
"ใช่ค่ะ คุณพ่อ"
เหยียนจิ่วซียิ้มน้อย ๆ "ถึงลูกจะแต่งงานก็ยังเป็นลูกสาวคุณเหมือนเดิมนะคะ คุณไม่ต้องเสียดายหรอก ลูกจะกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ ค่ะ"
หนิงไห่พยักหน้าเงียบ ๆ แล้วพูดจริงจัง "เสี่ยวซี ต่อไปไอ้ซูโม่มันรังแกเธอเมื่อไหร่บอกพ่อนะ พ่อจะซัดมันให้หาทิศเหนือไม่เจอเลย"
"ไม่เอาหรอกค่ะ"
เหยียนจิ่วซีเบ้ปากเล็กน้อย ก่อนหน้าจะแดงระเรื่อด้วยรอยยิ้มหวานละมุน แล้วพึมพำเบา ๆ "เสี่ยวโม่ไม่มีทางรังแกหนูหรอก"