"อ๊าก—"
ซูโม่ร้องโหยหวน มองฟันรอยเรียงเป็นแถวบนมือซ้าย อยากจะร้องไห้แต่ก็จนน้ำตา "เสี่ยวซี เธอเกิดปีจอเหรอ?"
"ชิ เธอนั่นแหละเกิดปีจอ!"
เหยียนจิ่วซีกลอกตาใส่ซูโม่ มือหนึ่งถือกระจกเล็กจัดแต่งทรงผมของตน อีกมือทำท่าซึนเดเระใส่ "ใครใช้ให้เธอมาเล่นผมนายหญิง? นี่คือบทลงโทษ คราวหน้าจะกล้าอีกไหมเล่า!"
"คราวหน้าน่ะเหรอ?"
ซูโม่ยิ้มเจ้าเล่ห์ เหลียวดูรอบ ๆ ว่าไม่มีใคร ก็ดึงเหยียนจิ่วซีเข้ามาในอ้อมกอด มือทั้งสองข้างวางบนผมสลวยที่เพิ่งหวีเสร็จของเหยียนจิ่วซีแล้วขย้ำ สองทีแล้วเขาก็เผ่นหนีทันที
เหยียนจิ่วซีกว่าจะตั้งหลักได้ ซูโม่ก็วิ่งไปไกลหลายเมตรแล้ว เธอลุกขึ้นยืนด้วยความหงุดหงิด กระทืบเท้าปึงปัง จ้องซูโม่ที่อยู่ห่างออกไปพลางขู่ "เสี่ยวโม่ แกเสร็จแน่ อย่าให้พี่จับได้นะ!"
พูดจบ เหยียนจิ่วซีก็วิ่งไล่ตามซูโม่ไป แต่ซูโม่จะยอมให้จับแต่โดยดีไหม?
ยอม! เขาไม่อยากให้สาวน้อยนี่วิ่งจนหอบแฮ่ก ๆ ทำท่าวิ่งหนีสองก้าว ก็ถูกเหยียนจิ่วซีกอดจากด้านหลัง รอยยิ้มบาง ๆ แต้มบนใบหน้าที่งดงามยิ่ง เสียงกระซิบเบา ๆ ว่า "เสี่ยวโม่ เรื่องที่เมืองโอเชียน่าปิดกั้นเทคโนโลยีต่อเซี่ยกั๋วของเรา เธอจะเอายังไง?"
ตอนที่ซูโม่คิดว่าตนเองจะถูกสาวน้อยนี่ขย้ำเข้าอีกครั้ง ก็พบว่าเธอไม่ได้ลงมือ...ปะ ไม่ได้ลงปาก!
"ทัพมาฆ่าทัพ น้ำมาสร้างเขื่อน!"
ซูโม่รับรู้ถึงสัมผัสที่สั่นสะเทือนจากแผ่นหลัง รีบดึงมือทั้งสองของเหยียนจิ่วซีออก ไม่งั้นเขาอาจจะห้ามใจไม่ไหว หันหลังกลับมา มือทั้งสองวางบนบ่าหอมของสาวน้อย กล่าวจริงจัง "เสี่ยวซี เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวล พี่มีวิธีจัดการเอง ก็แค่การปิดกั้นเทคโนโลยี แล้วมันจะ..."