แค่การปิดกั้นทางเทคโนโลยีของประเทศต้าหยาง มันเป็นเรื่องใหญ่มาจากไหน?
ใช่แล้ว นี่คือท่าทีของซูโม่ ก็เหมือนกับประโยคที่เขาพูดออกไปนั่นแหละ "ประเทศต้าหยางมันกล้าดียังไงกัน!"
เรื่องนี้ ทางเซี่ยกั๋วเตรียมการไว้ตั้งนานแล้ว ไม่รู้ว่าเริ่มเตรียมรับมือวันนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ อีกทั้งยังมีเขาซึ่งเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าคอยหนุนหลัง จะต้องไปกลัวการปิดกั้นทางเทคโนโลยีของประเทศต้าหยางงั้นหรือ?
ไม่กลัว!
เมื่อไม่กลัว แล้วจะต้องไปแคร์สายตาคนอื่นทำไม?
ไม่เห็นต้องสนใจเลย!
อีกสองเดือนข้างหน้า เซี่ยกั๋วจะมอบเซอร์ไพรส์ให้ทุกคน รวมถึงประชาชนชาวเซี่ยกั๋วด้วย!
"เสี่ยวโม่?"
เหยียนจิ่วซีค่อยๆ เดินออกจากห้องคณะภาษาต่างประเทศ ตอนนี้เธอดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ใบหน้าสวยงามเต็มไปด้วยความกังวล ดูเคอะเขินราวกับมีเรื่องหนักใจเต็มอก แต่พอเห็นซูโม่ ความกลุ้มบนใบหน้าก็หายวับไปในทันที เผยรอยยิ้มหวานเหมือนเถียนเถียน สดใสราวกับฤดูใบไม้ผลิที่ผลิบาน ซาบซ่านเข้าไปถึงหัวใจ
แม้ในระเบียงจะมีนักเรียนอยู่ไม่น้อย แต่เหยียนจิ่วซีก็ยังกล้าโอบแขนซูโม่ไว้แน่น ในดวงตาสวยมีเพียงเงาของซูโม่เท่านั้น เธอเอียงหัวน้อยๆ ถามด้วยความสงสัยว่า "คุณมานี่ได้ยังไง?"
"ผมเป็นนักศึกษาคณะภาษาต่างประเทศนะ จะมาห้องคณะภาษาต่างประเทศไม่ได้เหรอ?" ซูโม่เอื้อมมือไปดีดจมูกงามของเหยียนจิ่วซีเบาๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆ
"เปล่านะ..."