สภาพของถังเจี้ยนตอนนี้ ทำเอาผู้เข้าแข่งขันทุกคนในที่นั้นเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก
หวังเทารีบรั้งถังเจี้ยนไว้ แม้เขาจะโกรธมาก แต่ก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง จึงพูดด้วยน้ำเสียงขรึมว่า "คุณผู้เข้าแข่งซื่อจุน รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่"
"เมื่อกี้คุณกับซูโม่แข่งกันก็แค่คึกคะนองชั่ววูบ ใครจะไปรู้ล่วงหน้า"
"แล้วก็ พวกกระดานตัวเลขของคุณสองคนถูกกรรมการสองคนสุ่มสลับ ท่ามกลางสายตาคนมากมาย กรรมการสองคนนั้นไม่ได้มีปี่มีขลุ่ยกับอาจารย์ซูเลย คุณคิดว่าทุกคนโง่หรือไง"
"แพ้ก็คือแพ้ ถ้าแม้แต่ผลลัพธ์ยังรับไม่ได้ คุณก็ล้มเหลวเกินไปแล้ว!"
"แก..." ซื่อจุนเดือดดาล แววตาวาบแววสังหาร
"แกอะไรแก"
ซูโม่ยืนอยู่บนเวทีกรรมการ มองลงมาที่ซื่อจุน "คนอย่างแกนี่เหมือนคิวอาร์โค้ดเลยนะ ถ้าไม่สแกนดูก็ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร!"
"ฮ่าาา——"
เสียงหัวเราะระลอกแล้วระลอกเล่าดังลั่นห้องอัด
"ขนาดเวลาแขวะใครยังฮาได้ขนาดนี้ สมกับเป็นซูโม่จริง ๆ!"
"ผางเข้าให้!"
"ใช่เลย ไร้สาระอะไรกัน!"
"ถุย มันไม่ใช่ไร้สาระด้วยซ้ำ อย่าดูถูกสองคำนี้หน่อยเลย"
"อะแฮ่ม—— เพื่อน นั่นมันสามคำ..."
ซื่อจุนกลับหัวเราะออกมา เขามองซูโม่ด้วยแววตาดูหมิ่น "แกคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋ว ทุกคนก็เข้าข้างแก ฉันไม่อยากเถียงอะไรอีกแล้ว ยังไงแชมป์ศึกจ้าวสมองครั้งนี้ก็ต้องเป็นของฉัน!"
"แล้วยังไง"
สายตาซูโม่มองเหมือนดูตัวตลก "ต่อให้แกได้แชมป์ แล้วยังไง"
"หลังจากฉันได้แชมป์ แกกล้าดวลกับฉันสักตั้งไหม"