บนดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบินเชินเหวิน
จอมพลอันดับเก้า ยูสตาส และแม่ทัพน้อยใหญ่หลายนายยืนรับมืออย่างเข้มงวด
นอกจากยูสตาสแล้ว เหล่าแม่ทัพที่เหลือต่างมองไปยังเรือโม่ซีที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ไมล์ทะเล ท่าทางของพวกเขาแฝงความไม่ใส่ใจอยู่ไม่น้อย
เผชิญหน้ากับแนวรบที่แน่นเหมือนกระป๋องโลหะแบบนี้ แม้จะปีกสองข้างให้เรือโม่ซี พวกเขาก็มั่นใจว่ายิงตกได้สบาย ๆ
ยูสตาสหน้าเคร่งเครียด หันศีรษะไปสั่งแม่ทัพด้านซ้ายมือว่า “เปิดระบบ GAF เตรียมพร้อมรบระดับหนึ่ง”
“รับทราบ!”
แม่ทัพรับคำสั่งแล้วรีบเดินจากไป
ท่ามกลางเหล่าแม่ทัพที่ยืนอยู่เบื้องหลังยูสตาส มีแม่ทัพหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุน้อยกว่าเพื่อน กลั้นไม่ได้ต้องก้าวออกมาหนึ่งก้าว แล้วพูดเสียงต่ำ “จอมพลครับ ผมว่าไม่ถึงขั้นต้องยกพล่านขนาดนี้หรอก เพียงแค่พื้นที่ทะเลที่กองเรือเรายึดครองอยู่ตอนนี้ เรือลาดตระเวนเซี่ยกั๋วลำหน้านั้นก็ทะลวงเข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว”
พอได้ยินดังนั้น คนอื่น ๆ แม้ไม่เอ่ยปากเห็นด้วย แต่จากสีหน้าก็เห็นพ้องเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน
เรือลาดตระเวนสักลำ แม้จะเก่งแค่ไหน ก็เก่งได้ถึงไหน?
ณ เส้นแบ่งเขตแดนทะเลต้าหยางตอนนี้ นอกจากเรือบรรทุกเครื่องบินเชินเหวินแล้ว ยังมีเรือลาดตระเวน 20 ลำ กับเรือฟริเกตอีก 80 ลำ รวมกองเรือรบถึง 100 ลำเต็ม กำลังต่างกันห่างชันขนาดนี้ เซี่ยกั๋วจะทะลวงด้วยเรือลาดตระเวนแค่ลำเดียว?
ฝันไปข้ามคืน!!!
ได้ยินคำพูดนี้ ดวงตายูสตาสบีบแน่นขึ้น เขาหันกลับไปกวาดสายตาใบหน้าทุกคนรอบตัว ความไม่พอใจฉายผ่านแววตาลึก ๆ