เด็กสาวข้างกายซินไห่กวาดตามองเกากั๋วเหว่ยคราหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ของที่ปู่ฉันถูกใจ ไม่มีทางเป็นของปลอม ปู่ให้ราคาสามสิบล้าน นั่นก็หมายความว่ากำไลหยกวงนี้มันมีค่าสามสิบล้าน!”
เกากั๋วเหว่ยยิ้มแห้ง ๆ แล้วเงียบไป จากคำเรียกของเด็กสาว น่าจะเป็นหลานสาวของซินไห่ เขาไม่มีปัญญาไปหาเรื่องคนใหญ่คนโตแบบนี้หรอก ได้แต่หุบปากเงียบอย่างว่าง่าย
“กำไลวงนี้ ราคาตัวมันเองไม่ได้ถึงสามสิบล้านหรอกนะครับ”
ซูโม่มองสำรวจหญิงสาว แล้วอธิบาย “แต่ว่า ตั้งแต่โบราณมา ของหายากย่อมมีราคาแพง กำไลข้อมือหยกของคุณแฟนผมเนี่ย คุณภาพถึงขั้นหยกน้ำแข็งขั้นสูงสุดแถมทั้งวงยังเรืองแสงฟลูออเรสเซนต์ กำไลเกรดเทพแบบนี้ในตลาดไม่มีทางหาได้เลย งั้นราคาสามสิบล้านก็ถือว่าปกติครับ”
ยิ่งมองเด็กสาวตรงหน้า ซูโม่ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา เขาต้องเคยเจอเธอที่ไหนสักแห่งแน่ แต่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเจอที่ไหน
“ใช่แล้ว ท่านผู้นี้ศึกษาเรื่องหยกมาลึกซึ้งทีเดียว!”
ซินไห่มองซูโม่ด้วยความแปลกใจ พลางพูดกับเด็กสาวช้า ๆ ว่า “ครั้งสุดท้ายที่เจอกำไลข้อมือหยกเกรดเทพแบบนี้ก็ปาเข้าไปสิบกว่าปีก่อนแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นปู่ยังไม่มีเงินมากนัก เลยเสียดายอยู่นาน ไม่คิดว่าวันนี้จะได้มาเจอกำไลข้อมือหยกเกรดเทพแบบนี้อีกครั้ง ใกล้จะถึงวันเกิดครบหกสิบปีของยายเธอแล้ว ก็เลยอยากรู้น่ะว่าท่านผู้นี้จะขายไหม”
“ปู่จ๋า ดูท่าเขาจะไม่ยอมขายนะ ทำไงดีล่ะ” เด็กสาวจ้องซูโม่ไม่วางตา หนุ่มสวมหน้ากากอนามัยตรงหน้าก่อให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดในใจเธอ