ในห้องรับ
ซูโม่นั่งหมอบอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ถือถ้วยชาที่เพิ่งต้มเสร็จมาจิบและลิ้มรสอย่างสบายใจ
"สาว คราวหน้าต้มชาใส่น้ำตาลทรายด้วยนะ ขมไปหน่อย"
เหยียนจิ่วซี: "……"
พี่ชาย!!!
นี่มันชาต้าหงเปาชั้นเลิศนะ!
ให้ใส่น้ำตาลทราย……
รสนิยมแบบนี้ ทำเธอพูดอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ
ความจริงแล้ว สองคนนี้ปกติแทบไม่ได้ดื่มชากันเลย ชาใบนี้ยังเป็นของที่แม่ของเหยียนส่งมาให้โดยเฉพาะ
บอกว่าเป็นของดี ให้ต้องลองชิมดู
เหลยหย่งหมิงก้มหน้าลงอย่างท่าทางแปลก ๆ เขาเป็นคนรักชา ย่อมดื่มออกว่าชาในถ้วยนี้หายากแค่ไหน
ให้ใส่น้ำตาลทรายลงไป มันเสียของดีเกินไปจริง ๆ
แต่คิดก็แค่คิด เขาไม่มีทางพูดออกมาหรอก
"เอ๊ม——"
"อาจารย์ซู ไม่เจอกันหลายวัน ยังงดงามเหมือนเดิมเลยนะครับ!"
ไม่ต้องคิดอะไรมาก ปรบมือเลียเสียก่อน
ในเมื่อความจริงก็คือ ไม่ว่าจะเป็นอะไรมาแค่ไหน การป้อยอก็ไม่มีวันผิด
ไม่ต้องพูดถึงว่าคราวนี้เขามาที่หลินไห่เพราะมีเรื่องขอร้องซูโม่ แค่ตัวตนของซูโม่ก็ทำให้เขาเกรงขามแล้ว
เมื่อกว่าหนึ่งเดือนก่อน หน่วยงานราชการได้ประกาศพิธีสวมมงกุฎฉบับหนึ่ง
เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ ไม่ใช่แค่นักคณิตศาสตร์ระดับห้าเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ตอนนี้เขายังเป็นองค์ครูรัฐของเซี่ยกั๋ว ระดับประเมินสิบ!
ตอนที่ข่าวนี้ถูกประกาศออกมา ทั้งประเทศฮือฮากันใหญ่!
ระดับประเมินสิบ?
เทียบเท่าประมุขแห่งชาติ นี่มันความหมายแบบไหนกัน……
ด้วยตัวตนของซูโม่ในตอนนี้ ในฐานะหัวหน้ากรมการศึกษาจ๋อย ๆ คนหนึ่ง เขาไม่กล้าละเมิดมารยาทแน่นอน
"เหลยกรมการก็เกินไปแล้ว"
ซูโม่วางถ้วยชาลง ยิ้มแล้วพูดว่า "ช่วงนี้ เหลยกรมการคงยุ่งจนแทบตายใช่ไหม?"