ในห้องผู้มีเกียรติห้องที่ 2
“ว้าว เพิ่มราคาทีเดียวได้สี่ร้อยล้านแล้วเหรอ?”
เหยียนจิ่วซีอุทานด้วยความทึ่ง “รวยกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”
ซูโม่ขมวดคิ้วตัวเบา ๆ แล้วพิมพ์ราคาใหม่อีกรอบ กดยืนยัน
เงิน?
เขาก็มีเหมือนกัน!
จริงอยู่ที่เงินไม่ใช่ของเขา แต่การใช้จ่ายก็ไม่ได้รู้สึกหนักใจแต่อย่างใด
เพราะคุณค่าที่เขาสร้างให้ประเทศชาตินั้นสูงเกินกว่าจะคำนวณได้
แค่ค่าลิขสิทธิ์เทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ 5 ก็ทำให้เซี่ยกั๋วกำไรงามจนน้ำมันไหลนองถึงปากถุง
ยังมีวิธีหลอมเหล็กในตอนนั้นอีก เขาส่งมอบให้ประเทศฟรี ๆ โดยไม่เอาเงินสักบาท
ไม่ต้องพูดถึงสิทธิบัตรเทคโนโลยีอีกนับไม่ถ้วน เขาให้ประเทศชาติมาขนาดนี้ การใช้เงินสักหน่อยจึงไม่รู้สึกผิดใจเลย
…
เหอเฉียวหยูเห็นราคาบนจอภาพห่างออกไปไม่กี่เมตร ดวงตาเปล่งประกาย ตื่นเต้นว่า “ห้องผู้มีเกียรติห้องที่ 1 เสนอราคาสี่ร้อยล้าน ยังมีคน…”
พูดไปครึ่งคำก็เงียบไป
บนจอภาพห่างออกไปไม่กี่เมตร ราคาถูกอัปเดตอีกครั้ง
เหอเฉียวหยูหน้าตื่นตะลึง อึ้งไปสองวินาที แล้วความตะลึงก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น ตะโกนเสียงดังว่า “ห้องผู้มีเกียรติห้องที่ 2 เสนอราคาห้าร้อยล้าน! จำกัดเวลาหนึ่งนาที หากไม่มีผู้มีเกียรติท่านใดเพิ่มราคาอีก สร้อยคอทะเลห้าสีจะตกเป็นของห้องผู้มีเกียรติห้องที่ 2”
ความจริงแล้ว มูลค่าประเมินของสร้อยคอทะเลห้าสีชิ้นนี้อยู่ราวสามร้อยล้านเท่านั้น
ผู้ประมูลได้ค่าคอมมิชชันห้าสิบเปอร์เซ็นต์จากหนึ่งร้อย เหอเฉียวหยูจึงอยากให้ราคาสูงที่สุด แต่เธอไม่คิดว่าความสุขจะมาเยือนเร็วขนาดนี้