"สองพันกิโลกรัม!"
"อะไรนะ?"
กู้เยว่หน้าถอดสีจ้องมองท่านเฉิน ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความตกตะลึง "เป็นไปไม่ได้!"
ผลผลิตต่อหมู่ของข้าวสาลีปกติคือ 550 กิโลกรัม แต่ผลผลิตต่อหมู่ของข้าวสาลีพันธุ์ผสมกลับสูงถึง 2,000 กิโลกรัม?
เพิ่มขึ้นเกือบสี่เท่า?
ในชั่วพริบตา กู้เยว่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธตัวเอง แต่พอนึกได้ว่าคำพูดนี้มาจากปากของท่านเฉิน เรื่องสำคัญขนาดนี้ท่านไม่มีทางเอามาล้อเธอเล่นแน่
หรือว่า…เป็นเรื่องจริง?
คิดได้ดังนั้น สายตาของกู้เยว่ก็ค่อยๆ เคลื่อนไปยังซูโม่ที่อยู่ด้านข้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน เด็กหนุ่มคนนี้ตอนเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสี่ก็เก่งขนาดนี้แล้วเหรอ?
"มองอะไร?"
ซูโม่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าวสาลีพันธุ์ผสมคืออะไร"
กู้เยว่: "…"
คำพูดนี้ นางจะเชื่อไหม?
ไม่เชื่อแน่นอน!
บทสนทนาระหว่างซูโม่กับท่านเฉินเมื่อครู่ กู้เยว่ฟังทุกคำโดยไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว แถมท่านเฉินยังบอกว่าข้าวสาลีพันธุ์ผสมเป็นผลงานของซูโม่ แล้วทีนี้ซูโม่ยังกล้าปฏิเสธอีก?
คิดว่าเธอเป็นคนโง่หรือไง?
ใบหน้าสวยของกู้เยว่เย็นชาลงอย่างห้ามไม่อยู่ จ้องเขม่นซูโม่ "เธอคิดว่าฉันหูหนวกหรือไง?"
"เธอจะหูหนวกหรือไม่ ฉันจะรู้ได้ไง?"
ซูโม่ทำท่าทางน่าตบสุดๆ "ยังไงซะ ข้าวสาลีพันธุ์ผสมก็ไม่เกี่ยวกับฉัน!"
"พอได้แล้ว พวกเธอสองคนพูดกันไม่ถึงสองประโยคก็จะทะเลาะกันทุกที"
ท่านเฉินปวดหัวจนต้องนวดขมับตัวเอง ถอนหายใจอย่างจนใจ "หรือว่าพวกเธอมีกรรมต่อกันตั้งแต่ชาติก่อน?"
"ก็น่าจะใช่!"
ซูโม่พยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง "ฉันเดาว่า ชาติก่อนผู้หญิงคนนี้คงยืมเงินฉันแล้วไม่คืน ไม่งั้นด้วยนิสัยดีๆ อย่างฉัน จะมองนางขัดหูขัดตาได้ขนาดนี้ได้ไง?"
กู้เยว่: "…"
ยืมเงินไม่คืน?
ยืม…บ้าหรอ!
นางถูกซูโม่ทำให้โมโหจริงๆ คำพูดที่ออกจากปากเจ้านี่ ไม่มีสักคำที่น่าฟัง!
"อย่ามาเถียงกับฉัน"